Starszy chorąży sztabowy marynarki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oznaki stopnia:
1971-1997
Czapka chorążysztabowymarynarki m.PNG
czapka garnizonowa
POL PMW dyst chorąży sztabowy marynarki.svg
insygnia
POL PMW pagon1 chorąży sztabowy marynarki.svg
Naramiennik
POL PMW pagon2 chorąży sztabowy marynarki.svg
"lewy przód"
Oznaki stopnia:
od 1997
Czapka starszychorążysztabowymarynarki m.PNG
czapka garnizonowa
POL PMW dyst starszy chorąży sztabowy marynarki.svg
insygnia
POL PMW pagon1 starszy chorąży sztabowy marynarki.svg
Naramiennik
POL PMW pagon2 starszy chorąży sztabowy marynarki.svg
"lewy przód"

Starszy chorąży sztabowy marynarki (st. chor. szt. mar.) - wojskowy stopień podoficerski w polskiej Marynarce Wojennej, odpowiadający starszemu chorążemu sztabowemu w Wojskach Lądowych i Siłach Powietrznych. Jego odpowiedniki znajdują się także w marynarkach wojennych innych państw.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Termin "chorąży" został zapożyczony przez floty wojenne z wojsk lądowych. Początkowo, podobnie jak i inne stopnie wojskowe chorąży był tytułem i dotyczył funkcji sprawowanych na okręcie. W hierarchii został umiejscowiony pomiędzy bosmanem, a porucznikiem. Chorążowie sprawowali funkcje nawigatorów, artylerzystów, kapelanów, cyrulików, płatników oraz zajmowali inne pomocnicze stanowiska na okrętach. W XVII wieku tytuł chorążego przekształcił się w stopień wojskowy.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

W Polsce stopień starszego chorążego sztabowego marynarki powstał w 1967[1], w związku z rozbudowaniem korpusu chorążych. Od momentu utworzenia umiejscowiony jest między chorążym sztabowym marynarki, a podporucznikiem marynarki. W 2004 zlikwidowano korpus chorążych, a jego stopnie przeniesiono do korpusu podoficerów. Starszy chorąży sztabowy marynarki jest odpowiednikiem starszego chorążego sztabowego.

Stopień wojskowy starszego chorążego sztabowego marynarki jest zaszeregowany dla grupy uposażenia nr 10, a w kodzie NATO określony jest (wraz ze starszym chorążym marynarki) jako OR-09.

Przypisy

  1. Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. s. 411.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.