Siły Powietrzne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siły Powietrzne
SP
Siły Powietrzne

szachownica lotnictwa wojskowego

Flaga Sił Powietrznych
Państwo  Polska
Historia
Sformowanie 1918
Pierwszy dowódca ppłk pil. Hipolit Łossowski
Święto 28 sierpnia
Dane podstawowe
Obecny dowódca brak
Podporządkowanie Ministerstwo Obrony Narodowej
Liczebność 16 547 (2012)[1]
Wojskowy budżet
Kwota 1 422 020 000 zł (2012)[1]

Siły Powietrzne (SP) – jeden z czterech rodzajów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, obok Wojsk Lądowych, Marynarki Wojennej i Wojsk Specjalnych. Ich głównym zadaniem jest prowadzenie operacji mających na celu uzyskanie przewagi w powietrzu i wspieranie oddziałów innych rodzajów Sił Zbrojnych. Składają się z Wojsk Lotniczych, Wojsk Obrony Przeciwlotniczej i Wojsk Radiotechnicznych.

Ich prekursorem były siły powietrzne Błękitnej Armii podczas I wojny światowej. Do 1 lipca 2004 roku nosiły nazwę Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej (WLOP), które z kolei utworzono 1 lipca 1990 roku przez połączenie dwóch rodzajów sił zbrojnych: Wojsk Lotniczych i Wojsk Obrony Powietrznej Kraju.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lotnictwo II Rzeczypospolitej[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Lotnictwo wojskowe II RP.

1918–1922[edytuj | edytuj kod]

Nieuport Macchi M 9 w polskiej służbie 1920.
Albatrosy D.III (Oef) 7. „Kościuszkowskiej” Eskadry Myśliwskiej, z widocznym godłem eskadry
Breguet 14A2 39. Eskadry Breguetów 16. eskadry wywiadowczej w Kijowie, 1920

Historia Sił Powietrznych zaczyna się z końcem I wojny światowej. W 1918 roku funkcjonowało kilka polskich eskadr stworzonych w innych państwach. W Rosji istniała eskadra przy oddziałach generała Józefa Dowbor-Muśnickiego, rozformowana w maju 1918 roku. We Francji pięć eskadr lotniczych powstało przy armii generała Józefa Hallera. Znalazły się w Polsce wraz z wyposażeniem w 1919 roku.

Siły Powietrzne zaczęto tworzyć w listopadzie 1918 roku. Początkowo opierały się na maszynach zdobycznych lub pozostawionych przez armie zaborców (niemiecką lub austriacką). Najwięcej sprzętu zdobyli powstańcy wielkopolscy w bitwie o Ławicę, rozegranej 6 stycznia 1919 roku, w której zdobyto kilkaset rozmontowanych i zakonserwowanych samolotów bojowych i balonów obserwacyjnych. Zdobyty sprzęt miał wartość 200 milionów marek niemieckich i stanowił największy łup wojenny w dziejach polskiego oręża. Na zdobytych samolotach LVG 9 stycznia 1919 roku poznańska eskadra zbombardowała 25-kilogramowymi bombami lotnisko we Frankfurcie nad Odrą, wykonując bombardowanie 6 samolotami, zrzucając łącznie 900 kg bomb[2]. Na sprzęcie zdobytym na Ławicy walczono później o Lwów podczas walk polsko-ukraińskich i wojny polsko-bolszewickiej 1919–1920. Od 1919 roku kupowano samoloty za granicą. W wyniku tego w 1920 roku Siły Powietrzne posiadały mieszankę samolotów brytyjskich, francuskich, niemieckich, austriackich i włoskich z okresu I wojny światowej. Głównie były to:

1923–1932[edytuj | edytuj kod]

W 1925 roku utworzono Oficerską Szkołę Lotnictwa w Grudziądzu, w 1927 przeniesioną do Dęblina.

Po wojnie z ZSRR przestarzałe samoloty wycofywano, a ich miejsce zajęły nowe, zakupione głównie we Francji. W latach 1924–1926 podstawowym myśliwcem został SPAD 61C1 (280 sztuk), lekkimi bombowcami kolejno: Potez XV (245 sztuk), Breguet XIX (250 sztuk) i Potez XXV (316 szuk), który był produkowany w Polsce na licencji. Cięższe bombowce to Farman F-68BN4 Goliath, a później Fokker F.VIIB/3m, również produkowany w Polsce. Później, na licencji czeskiej, wyprodukowano 50 samolotów Avia BH-33 pod nazwą PWS-A. Lotnictwo morskie do połowy lat trzydziestych używało francuskich łodzi latających, głównie Schreck FBA-17H, LeO H.13, LeO H.135B3 i Latham 43. Od początku lat trzydziestych lotnictwo polskie zaczęto wyposażać w samoloty polskiej konstrukcji, produkowane w Polsce. Pierwszym myśliwcem polskiej konstrukcji był następca PWS-A, samolot PWS-10, którego 80 egzemplarzy używano od 1932 roku.

1933–1938[edytuj | edytuj kod]

W 1933 roku do służby weszły myśliwce PZL P.7a, wyprodukowane w liczbie około 150 sztuk, a następnie około 50 egzemplarzy PZL P.11a. W latach 1935–1936 jednostki wyposażono w myśliwce PZL P.11c (około 150 sztuk). Niestety, nowoczesne w 1935 roku samoloty cztery lata później były już przestarzałe. Rozwinięcie tych konstrukcji w postaci PZL P.24 było kierowane wyłącznie na eksport. Jedynie PZL.23 Karaś (166 sztuk) i PZL.37 Łoś (36 sztuk) względnie odpowiadały standardom ówczesnej broni. Prototyp PZL.50 Jastrząb nie doczekał się produkcji seryjnej. Podobny los spotkał ciężkie myśliwce PZL.38 Wilk i PZL.48 Lampart.

Do 1939 roku lotnictwo zorganizowane było w 6 pułków:

1939[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Lotników Polskich poległych w czasie II wojny światowej, Northolt Wielka Brytania

24 sierpnia 1939 roku pułki lotnicze zlikwidowano. Eskadry przydzielono do poszczególnych armii oraz brygad. Według danych z 1 września 1939 roku ogólna liczba samolotów wojskowych lotnictwa polskiego wynosiła 745, z czego w oddziałach bojowych 400 maszyn. Pozostałe 345 stanowiło sprzęt rezerwowy.

Skład lotnictwa bojowego:

Z wyjątkiem Łosi sprzęt ten ustępował pod każdym względem samolotom niemieckiej Luftwaffe, a eskadry łącznikowe były niemal bezbronne.

Mimo prawie ośmiokrotnej przewagi liczebnej nieprzyjaciela, w walkach powietrznych poniósł on poważne straty. Już 1 września brygada pościgowa zestrzeliła w rejonie Warszawy 14 samolotów niemieckich, a nazajutrz piloci 142. Eskadry (4. Pułk Lotniczy) w rejonie Chełmży – 7. Ogółem w okresie od 1 do 17 września polscy myśliwcy zestrzelili na pewno 126 samolotów niemieckich, prawdopodobnie jeszcze 10 i uszkodzili 14. Ponadto polskie załogi bombowe zestrzeliły 11 maszyn, a artyleria przeciwlotnicza – kolejne kilkadziesiąt.

Według archiwalnych źródeł niemieckich Luftwaffe straciła bezpowrotnie w kampanii polskiej około 247 samolotów, w tym 91 w wypadkach lotniczych, a niemal tyleż zostało uszkodzonych.

Lotnictwo polskie straciło około 70% sprzętu i wielu lotników. 17 września do Rumunii przeleciały 43 samoloty P.7 i P.11 oraz część Łosi. Pomiędzy 17 a 20 września większość lotników polskich przekroczyła granicę rumuńską i węgierską.

Polskie Siły Powietrzne na Zachodzie[edytuj | edytuj kod]

1940 (Francja)[edytuj | edytuj kod]

Po upadku Polski zaczęto tworzyć nowe jednostki we Francji. Jedyną sformowaną przed atakiem Niemiec na Francję był dywizjon 1/145, wyposażony w myśliwce Caudron CR.714 (przerobione na wojskowe samoloty sportowe, była to jedyna jednostka używająca tych maszyn). Polskich pilotów przydzielano do dywizjonów francuskich i tak zwanych kluczy kominowych. Latali na wielu typach maszyn, jednak najwięcej z nich na myśliwcach Morane-Saulnier MS.406.

1940–1947 (Wielka Brytania)[edytuj | edytuj kod]

Lotnictwo ludowego Wojska Polskiego[edytuj | edytuj kod]

Początki lotnictwa ludowego Wojska Polskiego sięgają 7 lipca 1943 roku, kiedy to dowódca 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki pułkownik dyplomowany Zygmunt Berling wydał rozkaz dzienny Nr 43 o sformowaniu między innymi 1 Samodzielnej Myśliwskiej Eskadry Lotniczej. Na miejsce formowania wybrano lotnisko Grigoriewskoje połozone w obwodzie riazańskim na terytorium ZSRR.

20 sierpnia 1943 roku eskadrę rozwinięto do rozmiarów pułku, któremu nadano nazwę: 1 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego "Warszawa".

1 kwietnia 1944 roku przystąpiono do formowania 2 Pułku Nocnych Bombowców „Kraków”. 31 października „zorganizowano” Dowództwo Lotnictwa Frontu Wojska Polskiego. Wymieniony organ dowodzenia, z gen. Fiodorem Połyninem na czele, powstał w wyniku przemianowania radzieckiego Dowództwa 6 Armii Lotniczej.

Po zakończeniu wojny (10 maja 1945 roku), polskie lotnictwo wojskowe przebazowano z terenu Niemiec do stałych miejsc postoju w kraju. Dysponowało wówczas następującymi jednostkami:

Jednostki samodzielne

  • 12 Pułk Lotnictwa Sanitarnego
  • 13 Pułk Lotnictwa Transportowego
  • 14 Samodzielny Pułk Korekcji i Zwiadu
  • 15 Samodzielny Pułk Lotniczy
  • 17 Pułk Lotnictwa Łącznikowego
  • 3 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 4 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 5 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 6 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 103 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego

Pod koniec 1945 roku na stanie sił powietrznych znajdowały się 643 samoloty:

Po wojnie nadal rozwijano polskie lotnictwo. Z ZSRR dostarczono bombowce Pe-2 i Tu-2 (w 1950 roku) oraz bombowce treningowe USB-1 i USB-2. W 1949 roku do służby wprowadzono przebudowane na bombowce treningowe samoloty transportowe Li-2sb. W 1950 roku przeszkolono pierwszych pilotów na samolotach odrzutowych (Jak-17)[3]; do uzbrojenia weszły transportowce Ił-12 oraz samoloty treningowe Jak-18 i treningowe bombowce UTB-2. W 1951 roku pojawiły się pierwsze odrzutowce – Jak-23 i MiG-15 (również w wersji dwumiejscowej UTIMiG-15), a w 1961 roku następca MiG-a-15 – MiG-17.

Poza dostawami z ZSRR Polska podjęła również produkcję licencyjną: MiG-ów-15 (jako Lim-1, w 1952 roku) i MiG-ów-15bis (jako Lim-2, od 1957 roku). W 1955 roku rozpoczęto produkcję MiG-ów-17 (jako Lim-5). W 1964 roku powstało krajowe rozwinięcie tego samolotu – szturmowy Lim-6bis.

Lim-5
Wspólny przelot samolotów bojowych wszystkich trzech typów użytkowanych przez Siły Powietrzne. Od czoła formacji: F-16, MiG-29, Su-22.

Jedyny odrzutowy bombowiec, Ił-28, wszedł do służby w 1952 roku. Siedem lat później Polska otrzymała niewielką liczbę samolotów MiG-19, a w 1963 roku podstawowym samolotem myśliwskim stał się MiG-21. W 1979 roku do służby trafiła mała liczba samolotów MiG-23, a w roku 1989 – MiG-29.

Od 1949 roku podstawowym samolotem szturmowym był Ił-10 (od 1951 roku również wersja treningowa UIł-10). Począwszy od roku 1965 lotnictwo szturmowe zaczęło używać odrzutowców, początkowo Su-7, następnie Su-20 (1974) i Su-22 (1984).

Jedyny odrzutowy samolot szkolny, PZL TS-11 Iskra, zastąpił tłokowe Junak-2 (w służbie od 1952 roku), Junak-3 (1954) i TS-8 Bies (1958). Następca Iskry, PZL I-22 Iryda, przez pewien czas znajdował się w małej liczbie w wyposażeniu Wojsk Lotniczych, lecz ciągłe problemy sprawiły, że wszystkie Irydy wróciły do fabryki w celu dokonania modyfikacji i obecnie nie znajdują się w wyposażeniu wojska.

Od 1951 roku funkcję samolotu wielozadaniowego spełniał Jak-12, w 1955 roku dołączył do niego An-2, a później również Wilga-35P.

Samoloty transportowe i pasażerskie to kolejno: Ił-14 (od 1955 roku), Ił-18 (1961), An-12B (1966), An-26 (1972), Jak-40 (1973) i Tu-154.

W okresie powojennym polskie lotnictwo zostało również wyposażone w śmigłowce: wielozadaniowy SM-1 (licencja Mi-1) od 1956 roku, wielozadaniowy Mi-4 od 1958 roku, wielozadaniowy SM-2 od 1960 roku, Mi-2 i Mi-8 (później również Mi-17) od 1968 roku, a także szturmowy Mi-24 od 1976 roku. W użyciu znalazły się również amfibijny Mi-14 i ciężki transportowy Mi-6.

W 1954 Wojska Lotnicze połączono z Wojskami Obrony Powietrznej Kraju, tworząc Wojska Lotnicze i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. Nowa formacja skupiała zarówno jednostki lotnicze, jak i przeciwlotnicze. W 1962 rozdzielono je ponowie na Wojska Lotnicze i Wojska Obrony Powietrznej Kraju jako odrębne rodzaje sił zbrojnych. Ta struktura funkcjonowała nieprzerwanie przez 28 lat.

1990–2004[edytuj | edytuj kod]

1 lipca 1990 roku ponownie połączono oba elementy, tworząc Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej.

2004-2010[edytuj | edytuj kod]

W roku 2006 do uzbrojenia weszły dwa nowe typy maszyn: na początku roku lekki śmigłowiec PZL SW-4, 9 listopada zaś – pierwsze samoloty F-16C/D, które w przetargu na myśliwiec wielozadaniowy pokonały Gripena i Mirage’a 2000.

16 stycznia 2009 roku wycofano ze służby ostatni z 12 samolotów transportowych An-26. 24 marca przekazano pierwszy z pięciu samolotów transportowych C-130 Hercules.

Po 10 kwietnia 2010 roku Ministerstwo Obrony Narodowej wyczarterowało na cztery lata dwa samoloty Embraer 175 od PLL LOT do przewozu najważniejszych osób w państwie; samoloty te są cywilne, obsługują je cywile i nie są oznaczone szachownicą lotniczą[4].

Po 2011[edytuj | edytuj kod]

W 2011 r. wykonano prace, których celem było poprawienie bezpieczeństwa wykonywania zadań lotniczych oraz optymalizacja szkolenia. Wdrożone zostały działania naprawcze i profilaktyczne, którymi objęte zostały wszystkie wszystkie jednostki organizacyjne lotnictwa Sił Powietrznych oraz pozostałych Rodzajów Sił Zbrojnych. Przeprowadzono gruntowną analizę wszystkich dokumentów normujących szkolenie lotnicze, opracowane nowe dokumenty oraz wprowadzono szereg poprawek i uzupełnień do programów i instrukcji. Zmieniono także organizację bezpieczeństwa i ubezpieczenia lotów podnosząc standard funkcjonowania lotnisk. Pracę nad systemem problematyki bezpieczeństwa zostały zwieńczone opracowaniem czterech dokumentów: "Regulaminu Lotów RL 2010", "Instrukcji Organizacji Lotów 2010", "Instrukcji Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP" oraz "Instrukcji organizacji lotniczej łączności radiowej Sił Zbrojnych RP – wydanie II". Dokonano zmian zapisów w instrukcjach użytkowania statków powietrznych, dotyczących ich doposażenia w nowe urządzenia i agregaty. Wprowadzono codzienny nadzór nad pracą służb Hydrometeoroligcznej Sił Zbrojnych RP. Zakończono rozbudowę sieci WAN Meteo – RL.

Przeprowadzono ćwiczenie Sił Powietrznych pod kryptonimem "Orzeł-11", które odbyło się we wrześniu 2011 r. Zasadniczym celem ćwiczenia było przygotowanie dowództw oraz jednostek Sił Powietrznych do realizacji działań bojowych w ramach wydzielonego Komponentu Powietrznego, a także jego zabezpieczenia i wsparcia podczas prowadzenia połączonej operacji obronnej kraju. Ćwiczenie odbyło się przy współdziałaniu z Komponentem Lądowym i Morskim, Inspektoratem Wsparcia Sił Zbrojnych, Żandarmerią Wojskową oraz Polską Agencją Żeglugi Powietrznej. Przeprowadzono je na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej z wykorzystaniem ośrodków poligonowych w Ustce, Nadarzycach, Drawsku Pomorskim, na poligonach morskich znajdujących się w strefie obrony Marynarki Wojennej oraz w jednostkach uczestniczących[5].

Siły Powietrzne współorganizowały, największe w Polsce pokazy lotnicze Radom Air Show 2011, z udziałem samolotów wojskowych i cywilnych z całego świata. W pokazach wzięło udział 160 statków powietrznych, w tym 116 w pokazie dynamicznym, a 44 w statycznym. Łącznie zaprezentowano 261 lotników i 57 statków powietrznych.

Nastąpiła certyfikacja Komponentu Lotniczego "Jastrząb" składający się z czterech samolotów F-16 Jastrząb, personelu obsługi oraz ochrony wojsk, jako Siły Zdolne do Przerzutu w ramach operacji NATO. Komponent lotniczy musiał przejść certyfikację według programu TACEVAL. Program ten ma za zadanie zweryfikowanie zdolności do podjęcia działań bojowych przez okres wyznaczony przez dowództwo NATO, w warunkach ograniczonej pomocy ze strony państwa-gospodarza[6].

Kurs szkoleniowo-metodyczny kierowniczej kadry lotnictwa Sił Zbrojnych RP "Zlot 2011", który odbył się w październiku 2011 r. Celem było kreślenie roli dowódców poszczególnych szczebli dowodzenia podczas realizacji zadań, ocena poziomu umiejętności pilotażowych i bojowych kierowniczej kadry lotnictwa Sił Zbrojnych RP.[7]

Dowódcy Sił Powietrznych[edytuj | edytuj kod]

Szef Sekcji Żeglugi Napowietrznej

Dowódca Wojsk Lotniczych

Inspektorzy Wojsk Lotniczych

Szefowie Departamentu Żeglugi Powietrznej

Dowódcy Lotnictwa w Ministerstwie Spraw Wojskowych

Inspektorzy Obrony Powietrznej Państwa

Naczelny Dowódca Lotnictwa i OPL, Dowódca Lotnictwa i OPL

Dowódca Polskich Sił Powietrznych

Inspektorzy Polskich Sił Powietrznych

Dowódca Polskich Sił Powietrznych

Dowódca Lotnictwa Frontu Polskiego (na Wschodzie)

Dowódca Lotnictwa WP

Dowódcy Wojsk Lotniczych

Dowódcy Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (samodzielny organ dowodzenia w latach 1951-1954)

  • 1951-1952 – gen. bryg. Nikołaj Trawin
  • 1952-1954 – gen. bryg. Siergiej Sazonow

Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju

Dowódca Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (w ramach Dowództwa Wojsk Lotniczych i OPL OK)

Główni Inspektorzy Lotnictwa

Dowódcy Wojsk Lotniczych

Dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju

Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (po scaleniu WOPK i Wojsk Lotniczych w 1990 roku)[8]

Dowódcy Sił Powietrznych (zmiana nazwy z WLOP na Siły Powietrzne 1 lipca 2004 r.)

Podstawy prawne[edytuj | edytuj kod]

Podstawami prawnymi utworzenia powietrznego segmentu polskich Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej PolskiejKonstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz akty prawne niższego rzędu, w tym przede wszystkim ustawa o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 1967 r. (Dziennik Ustaw z 2012 roku poz. 461). Zgodnie z artykułem 3 ust. 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, w skład Sił Zbrojnych wchodzą jako ich rodzaje: Wojska Lądowe, Siły Powietrzne, Marynarka Wojenna i Wojska Specjalne, zaś na podstawie art. 3 ust 4a tej samej ustawy, Siłami Powietrznymi dowodzi Dowódca Sił Powietrznych[12]. Przepis ten nie narusza jednak postanowień prawa w zakresie cywilnego zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, sprawowanego za pośrednictwem Ministra Obrony. Ustawa z 21 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o urzędzie Ministra Obrony Narodowej oraz niektórych innych ustaw zlikwidowała stanowisko Dowódcy Sił Powietrznych. Od 1 stycznia 2014 r. dowódcami rodzajów Sił Zbrojnych są Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych i Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych, którym podlegają poszczególne jednostki wojskowe SP.

Flagi lotnictwa wojskowego[edytuj | edytuj kod]

współczesne (od 1993 r.)[edytuj | edytuj kod]

historyczne[edytuj | edytuj kod]

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

Na dzień 1 stycznia 2012

Podległość, rodzaj wojsk Nazwa jednostki, dyslokacja, skład
Jednostki bezpośrednio podległe
Dowództwu Sił Powietrznych
Wojska lotnicze
Wojska obrony przeciwlotniczej
Wojska radiotechniczne

Dowództwo[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie i wyposażenie: Wojsk Obrony Przeciwlotniczej SP[edytuj | edytuj kod]

Artyleria przeciwlotnicza:

Uzbrojenie i wyposażenie: Wojsk Radiotechnicznych SP[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcie Nazwa Wejście do służby Ogólna liczba Uwagi
NUR-12M (TRD-1222) 2007 3 posterunki stacjonarne (stan na rok 2010) docelowo 13 do 2017 roku
NUR-15 2007 2 (stan na rok 2013)
NUR-15M (TRS-15 Odra) 2007 4 (stan na rok 2013) zamówiono kolejne 8 sztuk – dostawy w latach 2015 (3) 2016 (4) i 2017 (1)

Uzbrojenie i wyposażenie: Wojsk Lotniczych SP[edytuj | edytuj kod]

Samolot Zdjęcie Producent Typ maszyny Wersja Liczba sztuk Uwagi
F-16 F-16 Jastrząb  Stany Zjednoczone Myśliwiec wielozadaniowy F16C bl 52+

F16D bl 52+

36[13]

12[13]

MiG-29 MiG-29  ZSRR
 Rosja
Myśliwiec przewagi powietrznej MiG-29A

MiG-29UB

31[13] modernizacja awioniki 16 szt. w latach 2012-2014
Su-22 Su-22  ZSRR Samolot szturmowy Su-22M4K

Su-22UM3K

32[14] planowana modernizacja awioniki 18 szt. mających pozostać w służbie przez kolejnych 10 lat.[15]
CASA C-295 CASA C-295  Hiszpania Samolot transportowy C-295M 16[13] 1 utracono w katastrofie 23 stycznia 2008 pod Mirosławcem.
C-130 Hercules C-130 Hercules  Stany Zjednoczone Samolot transportowy C-130E 5[16] od 2012 modernizacja silników do wersji "15";

Siły Powietrzne pozyskały dodatkowo maszynę nr 1506 przeznaczoną na części zamienne;

PZL TS-11 Iskra PZL TS-11 Iskra  Polska Samolot szkolno-treningowy 54
PZL-130 Orlik PZL-130  Polska Samolot szkolno-treningowy 28[17] W tym 16 zmodernizowanych do standardu TC-II Garmin
PZL M28 PZL M28  Polska Samolot wielozadaniowy Bryza TD 17 Zamówiono kolejne 8 sztuk.
Mi-8 Mi-8  ZSRR Śmigłowiec wielozadaniowy Mi-8T

Mi-8RL

Mi-8P

Mi-8S

1

4

4

3

Mi-2 Mi-2  ZSRR
 Polska
Śmigłowiec wielozadaniowy 50
Mi-17 Mi-17  Rosja Śmigłowiec wielozadaniowy 3 (docelowo ok. 10) 7 Eskadra Działań Specjalnych
Mi-24 Mil Mi-24  ZSRR/ Rosja Śmigłowiec bojowy 4 są lub będą na stanie 7 Eskadra Działań Specjalnych
PZL W-3 Sokół PZL W-3WA Sokół  Polska Śmigłowiec wielozadaniowy W-3T

W-3P

W-3RL

W-3WA

W-3A VIP

W-3WA VIP

W-3W SAR

W-3WA SAR

4[18]

1[18]

6[18]

4[18]

2[18]

1[18]

1[18]

1[18]

PZL SW-4 PZL SW-4  Polska Śmigłowiec wielozadaniowy 24

Bazy lotnicze[edytuj | edytuj kod]

Baza Miasto Wyposażenie
1 Baza Lotnictwa Transportowego Herb Warszawy Warszawa Mi-8, PZL W-3
8 Baza Lotnictwa Transportowego Herb Krakowa Kraków CASA C-295, PZL M28,Mi-2, Mi-8
12 Komenda Lotniska Herb Mirosławca Mirosławiec
21 Baza Lotnictwa Taktycznego Herb Świdwina Świdwin Su-22 M4
22 Baza Lotnictwa Taktycznego Herb Malborka Malbork MiG-29
23 Baza Lotnictwa Taktycznego Herb Mińska Mazowieckiego Mińsk Mazowiecki MiG-29
31 Baza Lotnictwa Taktycznego Herb Poznania Poznań F-16
32 Baza Lotnictwa Taktycznego Herb miasta Łask Łask F-16
33 Baza Lotnictwa Transportowego Herb gminy Powidz Powidz C-130E, PZL M28, Mi-17, Mi-24
41 Baza Lotnictwa Szkolnego Herb Dęblina Dęblin TS-11, Mi-2, PZL SW-4
42 Baza Lotnictwa Szkolnego Herb Radomia Radom PZL-130, PZL M28,

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Podstawowe informacje o budżecie resortu obrony narodowej na 2012 rok
  2. Radosław Nawrot: Pierwszy nalot Polaków. s. 4-5.
  3. Józef Zieliński: Lotnictwo Polskie 1918–2008. Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2008, s. 90. ISBN 83-926481-1-6.
  4. MON i LOT zaprezentowały wyczarterowane Embraery. gazeta.pl, 2010-06-11. [dostęp 2011-05-02].
  5. http://www.sp.mil.pl/pl/aktualnosci/1-aktualnosci/1353-komunikat-orzel-11
  6. http://www.2slt.sp.mil.pl/aktualnosci/aktualnosci-2011/235-zakonczenie-certyfikacji-forceval
  7. http://www.sp.mil.pl/pl/aktualnosci/1-aktualnosci/1366-zlot-11-dobiegl-konca
  8. S. Czmur, W. Wójcik, „Dowódcy Lotnictwa i Obrony Powietrznej”, Poznań, 2000.
  9. M.P. z 2005 r. Nr 21, poz. 326
  10. M.P. z 2007 r. Nr 31, poz. 347
  11. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 622
  12. ustawa o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 1967 r. (Dziennik Ustaw z 2012 roku poz. 461) (pol.). 27 kwietnia 2012. [dostęp 2012-06-01].
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 Oficjalna strona Sił Powietrznych (pol.). [dostęp 2012-02-01].
  14. http://polska-zbrojna.pl/home/articleshow/10656?t=Su-22-30-lat-na-polskim-niebie [dostęp 2013-12-03]
  15. http://www.altair.com.pl/news/view?news_id=13130
  16. http://www.altair.com.pl/news/view?news_id=8419 [dostęp 2013-12-03].
  17. http://polska-zbrojna.pl/home/articleshow/9685?t=Orliki-po-modernizacji-gotowe-do-lotu [dostęp 2013-12-03].
  18. 18,0 18,1 18,2 18,3 18,4 18,5 18,6 18,7 PZL W-3 Sokół w Wojsku Polskim

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]