Stielhandgranate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stielhgr.24 mit Bz.24
Grenade m24pm.png
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Przeznaczenie trzonkowy granat zaczepny
Dane techniczne
Długość 360 mm
Średnica 60 mm (głowicy)
Masa 500 g
Materiał wybuchowy 180 g
Typ zapalnika Brennzunder 24
Opóźnienie ok. 4 s
Zasięg rzutu 25 m
Promień rażenia 3 – 6 m (podmuch)
15 m (odłamki)
Stielhandgranate 24 mit Brennzunder 24 w przekroju

Stielhandgranateręczny granat trzonkowy używany w armii niemieckiej przez całą drugą wojnę światową. Pierwsze granaty trzonkowe były produkowane podczas pierwszej wojny światowej. Wyposażenie granatu w drewnianą rękojeść ułatwiało dalekie i celne rzuty.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 20. XX w. Zarząd Uzbrojenia Reichswehry postanowił wprowadzić do uzbrojenia nowy typ granatu trzonkowego. Nowa konstrukcja miała się charakteryzować większą niezawodnością a także być przystosowana do długotrwałego magazynowania. Prace zakończyły się wprowadzeniem w 1924 roku do uzbrojenia granatu "Stielhandgranate 24 mit Brennzünder 24" (Stielhgr.24 mit Bz.24). Równocześnie zaczęto produkować granat ćwiczebny Übungsstielhandgranate 24 mit Bz. 24.

Pierwsze serie granatów Stielhgr. 24 miały na korpusie hak służący do mocowania granatu na pasie, ale szybko przestano go montować, ponieważ okazało się, że żołnierze i tak noszą granaty wsunięte za pasy. Zmieniono także detonatory na bardziej odporne na wilgoć. Nową wersję oznaczono jako "Stielhandgranate 39 mit Brennzünder 39". Opracowano także granaty dymne Nebelhandgranate 39 o konstrukcji wzorowanej na Stielhandgranate.

W 1942 roku Zarząd Uzbrojenia Waffen-SS opracował koszulkę odłamkową (stalowa rura nakładana na głowicę granatu) zwiększającą liczbę odłamków powstających po wybuchu granatu. Wkrótce potem podobną koszulkę opracował Zarząd Uzbrojenia Wehrmachtu. W końcowym okresie 1/3 produkowanych granatów była wyposażona w takie koszulki.

Ocenia się, że wyprodukowano ok. 100 mln sztuk tych granatów.

Wersje Stielhandgranate[edytuj | edytuj kod]

  • Stielhandgranate 24 mit Brennzünder 24 – pierwsza wersja
  • Stielhandgranate 39 mit Brennzünder 39 – wersja z nowym bardziej odpornym na wilgoć zapalnikiem i detonatorem.
  • Übungsstielhandgranate 24 mit Brennzünder 24 – granat ćwiczebny wielorazowego użytku. Posiadał korpus z perforowanej blachy zawierający mały ładunek prochu czarnego. Granaty ćwiczebne miały korpusy malowane na czerwono.
  • Nebelhandgranate 39 – granat dymny. W denku głowicy znajdowało się osiem otworów przez które wydostawał się dym. Na głowicy namalowane były trzy poziome białe paski. Ponieważ dochodziło do pomyłek z granatami bojowymi na trzonkach późniejszych serii granatów dymnych wykonywano trzy nacięcia.
    Niemiecki żołnierz rzucający Stielhandgranate Rosja 1941 rok

Część niemieckiej instrukcji granatu[edytuj | edytuj kod]

Quote-alpha.png
Uzbrojenie, rzucanie i rozbrojenie granatu:
  1. Odkręcić rękojeść od korpusu.
  2. W trzon mechanizmu zapalającego ostrożnie wstawić detonator, następnie na korpus granatu nakręcić do oporu metalową nakrętkę rękojeści.

W celu rzucenia granatu należy:

  1. Odkręcić kapturek zabezpieczający od rękojeści.
  2. Wyjąć porcelanową kulkę (lub pierścień) z gniazda rękojeści.
  3. Wziąć w lewą rękę porcelanową kulkę (lub pierścień) i zdecydowanym ruchem wyrwać rozcieracz, następnie natychmiast rzucić granat w kierunku celu.

W celu rozbrojenia granatu należy:

  1. Ostrożnie odkręcić korpus granatu od rękojeści.
  2. Wyjąć z trzonu mechanizmu zapalającego detonator.
  3. Ponownie nakręcić do oporu korpus granatu na rękojeść.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Granat Stielhandgranate był granatem zaczepnym. Składał się z metalowego korpusu zawierającego materiał wybuchowy i drewnianej, wydrążonej wewnątrz rękojeści z drewna bukowego. Rękojeść była z obu stron zakończona gwintem. Do górnego był przykręcony korpus granatu i mechanizm zapalający, do dolnego – osłona zabezpieczająca. Pod osłoną znajdował się porcelanowy pierścień połączony sznurem z zapalnikiem tarciowym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

1. Mariusz Skotnicki, Granaty trzonkowe wz. 24 i 39, Nowa Technika Wojskowa 10/97. ISSN 1230-1655