Szeol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szeol (hebr. שְׁאוֹל) – w Starym Testamencie, a przede wszystkim we wczesnym judaizmie, miejsce pobytu zmarłych, pozbawionych wszelkiej radości istnienia i życia.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Niektórzy badacze przyjmują[potrzebne źródło], że pierwotnie słowo to znaczyło tyle, co „grób”, „cmentarz”, zaś późniejszy symbolizm (włącznie z bardzo późną, współczesną koncepcją innych rzeczywistości czy „zaświatów”) jest owocem wpływów zaratustriańskich, hellenistycznych i chrześcijańskich.

Ze względu na grecki zapis większości ksiąg Nowego Testamentu – słowo „szeol” przetłumaczone zostało na greckie hades. W niektórych polskich przekładach w miejscach słowa „szeol” pojawia się wyraz „otchłań”.

W mozaizmie okresu Starego Testamentu[edytuj | edytuj kod]

Stary Testament opisuje Szeol jako stan nieświadomości i zapomnienia. Przebywające w nim dusze są całkowicie pozbawione uczuć i pogrążone jakby we śnie.

Bo po śmierci nie pamięta się o Tobie, a w krainie umarłych [hebr. szeol],
któż Cię wysławiać będzie (Ps 6,6)[1])

Mimo iż zmarli nie mogą chwalić Boga, ani w żaden inny sposób Mu służyć, to ma On władze także w Szeolu.

To Pan daje śmierć i życie,
wtrąca do Szeolu i zeń wyprowadza. (1 Sm 2,6[1])

Szeol dotyczy wszystkich ludzi po śmierci – a nie jedynie dobrych lub złych. Jest on miejscem oczekiwania na przyjście Mesjasza i związanych z nim Sądu ostatecznego i zmartwychwstania prawowiernych żydów.

Hebrajskie słowo szeol występuje w Starym Testamencie 65 razy (najwięcej w Księdze Psalmów i Księdze Przysłów).

W judaizmie okresu hellenistycznego[edytuj | edytuj kod]

W judaizmie okresu Drugiej Świątyni, w przekładzie Siedemdziesięciu przetłumaczyli szeol na hades 65 razy[2]. W pierwszym wieku p.n.e. stary i nieokreślony Szeol ustępował miejsca dualistycznej wizji życia po śmierci, w której źli zostawali potępieni, a dobrzy udawali się na łona Abrahama[3][4]. Hades użyty jest w Nowym Testamencie 11 razy[5], gehenna 12 razy[6].

Szeol w chrześcijaństwie[edytuj | edytuj kod]

Z perspektywy Nowego Testamentu Szeol był więzieniem lub miejscem oczekiwania na zbawienie (1 Piotra 3,19). Zarówno odstępcy jak i ludzie wierni Bogu przebywali tam wspólnie pogrążeni w swoistym śnie. Jezus zapowiadał, że po swojej męce będzie głosił Ewangelię także umarłym (Jana 5,24-29), zaś w jednym ze świadectw ewangelicznych jest mowa o zmartwychwstaniu starotestamentowych wierzących po zmartwychwstaniu Jezusa (Mt 27,52-53).

W Kościele katolickim zdecydowanie przeważa myśl, iż od momentu zmartwychwstania Chrystusa Szeol jest opustoszały lub zamknięty, zaś duchy ludzi sprawiedliwych wędrują do Nieba. Po szeolu czyściec i piekło nie jest potrzebne dla sprawiedliwych (Łukasza 16,19-31, Apokalipsa 7,14, 20,13).

I ujrzałem umarłych - wielkich i małych - stojących przed tronem,
a otwarto księgi. I inną księgę otwarto, która jest księgą życia.
I osądzono zmarłych z tego, co w księgach zapisano, według ich czynów. (Ap 20,12[1])

Można także przyjąć, iż to właśnie Szeol stał się po zmartwychwstaniu Jezusa miejscem męki, gdyż w niektórych miejscach słowa szeol, hades, otchłań i piekło wydają się występować wymiennie.

Szeol u adwentystów[edytuj | edytuj kod]

Szeol dla adwentystów oznacza grób, ale umarli opuszczą go przy powtórnym przyjściu Chrystusa. Jest to miejsce nieświadomości i niewiedzy zgodnie ze słowami z księgi Kaznodziei Salomona (Kazn 9.5-10).

Szeol w doktrynie Świadków Jehowy[edytuj | edytuj kod]

Szeol w wyznaniu Świadków Jehowy uznawany jest jako symbol wspólnego grobu wszystkich ludzi. Ma to związek z uznawaniem śmierci jako momentu, w którym przestaje istnieć dusza czyli życie człowieka[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Cytaty według IV wydania Biblii Tysiąclecia, Wydawnictwo Pallottinum, ISBN 83-7014-218-4.
  2. Tadeusz Zieliński, Hellenizm a judaizm, Toruń 2000, s. 75.
  3. Kerrigan Michael, Historia śmierci, Warszawa 2009 s. 83.
  4. Sheol - Jewish Encyclopedia
  5. Ewangelia Mateusza 11,23, 16,18, Ewangelia Łukasza 10,15; 16,23 Dzieje Apostolskie 2,27; 2,31, 1 List do Koryntian 15,55 Księga Apokalipsy 1,18; 6,8; 20,13.14.
  6. Ewangelia Mateusza 5,22.29.30; 10,28; 18,9; 23,15.33; Ewangelia Marka 9,43.45.7; Łukasza 12,5; List Jakuba 3,6.
  7. Wnikliwe poznawanie Pism tom 2 ss. 855-856

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]