Tokarka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tokarka uniwersalna

Tokarkaobrabiarka przeznaczona do obróbki skrawaniem przedmiotów najczęściej o powierzchni brył obrotowych (wałki, stożki, kule, gwinty wewnętrzne i zewnętrzne). Narzędziem obróbczym są najczęściej nóż tokarski, wiertło lub narzędzia do gwintów. Obróbkę na tokarce nazywa się toczeniem. Toczenie wykonuje się poprzez wprawienie obrabianego przedmiotu w ruch obrotowy, a następnie skrawanie jego powierzchni narzędziem obróbczym. Obrabiany przedmiot mocuje się w tym celu w uchwycie bądź w kłach.

Wyposażenie elektroniczne, rozbudowa funkcji oraz sterowanie numeryczne przekształciły konwencjonalną tokarkę w obrabiarkę CNC będącą elementem struktur zintegrowanego wytwarzania CIM

Ważniejsze grupy i podgrupy tokarek:

  • kłowe: uniwersalne, produkcyjne, precyzyjne, wielonożowe, ciężkie, kopiarki
  • uchwytowe
  • tarczowe i karuzelowe
  • rewolwerowe
  • półautomaty tokarskie
  • automaty tokarskie: jedno- oraz wielowrzecionowe
  • zegarmistrzowskie
  • zataczarki
  • specjalne (branżowe)


Historia powstania[edytuj | edytuj kod]

  • prototyp automatu tokarskiego do kopiowania wynalazł I. A. Nartow w 1712 roku
  • pierwszy automat tokarski wynalazł C. Spencer w 1870 roku.