Trzebaw (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trzebaw
Dwór w Trzebawiu (2012)
Dwór w Trzebawiu (2012)
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat poznański
Gmina Stęszew
Liczba ludności (2011) 666[1]
Strefa numeracyjna (+48) 61
Kod pocztowy 62-060
(poczta: Stęszew)
Tablice rejestracyjne PZ
SIMC 0595170
Położenie na mapie gminy Stęszew
Mapa lokalizacyjna gminy Stęszew
Trzebaw
Trzebaw
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Trzebaw
Trzebaw
Ziemia 52°16′36″N 16°45′37″E/52,276667 16,760278
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Trzebawwieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Stęszew[2], na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego[3]. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego[3].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Trzebaw leży w zachodniej części Wielkopolskiego Parku Narodowego. W okolicy znajduje się kilka jezior (w tym Jezioro Góreckie) i rezerwatów przyrody[3]. Od nazwy wsi pochodzi jeden z członów nazwy przystanku kolejowego Trzebaw Rosnówko na linii Poznań-Wolsztyn[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy wieś wzmiankowana była w 1241[3] jako Trzebawy (która to nazwa oznaczała ludzi karczujących las) w dokumencie potwierdzającym nadanie wsi przez książąt Przemysła I i Bolesława niejakiemu Przedpełce, synowi Hugona[4]. W 1426 właścicielem Trzebawia był Piotr Korzbok, podkomorzy poznański, później Grudzińscy, Marszewscy oraz Ciświccy[4]. W 1657 na polach wsi doszło do zwycięskiej potyczki wojsk Stefana Czarnieckiego ze Szwedami[3][5]. Od 1793 własność Anny Górowskiej, następnie Tytusa Działyńskiego (wzniósł on w pobliżu Trzebawia, niewielki zameczek na Wyspie Zamkowej pobliskiego Jez. Góreckiego)[4]. W okresie Wiosny Ludów 1848 w pobliżu Trzebawia istniał obóz powstańczy, w którym stacjonowało ok. 500 kosynierów i strzelców pod dowództwem Cypriana Celińskiego[5]. Pod koniec XIX wieku Trzebawie liczyło 23 domów i 231 mieszkańców, wyznania rzymskokatolickiego[4]. Okrąg wiejski obejmował jeszcze dwór, leśniczówkę, folwark Górka i folwark Kierzki[4]. Jako część dóbr kórnickich Trzebaw wszedł w skład fundacji Zakłady Kórnickie, utworzonej w 1924 przez ówczesnego właściciela, Władysława Zamoyskiego. Podczas II wojny światowej miejscowy robotnik rolny, Marian Kuik padł ofiarą prowokacji i został stracony[5]. Upamiętniono go pomnikiem we wsi[5].

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • dwór pochodzący z ok. 1870r., przed którym zbiegają się trzy zabytkowe aleje kasztanowców[5], posadzone w I poł. XIX w., zatem jedne z najstarszych w Wielkopolsce: przy drodze do Rosnówka (1300 m), biegnąca do szosy stęszewskiej (1900 m) i po pd. stronie wsi (700 m),
  • zabytkowy[6] dworski park krajobrazowy, w którym znajduje się lipa o obw. 360 cm i duży głaz narzutowy z czerwonego granitu, o średnicy ok. 5 m[3][5]
  • zabytkowe ruiny zameczku Klaudyny Potockiej na wyspie na Jeziorze Góreckim z 1822[6]
  • kościół pw. św. Stanisława Biskupa (filialny parafii Łódź),
  • szkoła wybudowana w ok. 1870
  • Deli Park.

Przez Trzebaw przebiega szlak turystyczny szlak turystyczny czarny Trzebaw Rosnówko – Dymaczewo Stare[3],

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. woj. wielkopolskie >> pow. poznański >> gmina Stęszew. Wszystkie dane dla miejscowości Trzebaw. W: Bank Danych Lokalnych [on-line]. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18 stycznia 2015].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 2239, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 18 stycznia 2015]. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Alicja Dziewulska, Jan Maj: Kościan: mapa topograficzna Polski. Wydanie turystyczne. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne, 1997. ISBN 83-7135-149-6.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Trzebawie w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XII (Szlurpkiszki – Warłynka) z 1892 r.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Włodzimierz Łęcki: Wielkopolska. Warszawa: Sport i Turystyka, 1996, s. 339. ISBN 83-7079-589-7.
  6. 6,0 6,1 Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków na terenie województwa wielkopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 18 stycznia 2015]. s. 192.