Umarłem, aby żyć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Umarłem, aby żyć
Gatunek film wojenny
Rok produkcji 1984
Data premiery Polska 8 września 1984
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 88 min
Reżyseria Stanisław Jędryka
Scenariusz Jerzy Janicki
Główne role Andrzej Grabarczyk
Janusz Bukowski
Zygmunt Hübner
Henryk Talar
Muzyka Małgorzata Bieniek
Zdjęcia Mieczysław Jahoda
Scenografia Zenon Różewicz
Kostiumy Małgorzata Zduleczny
Montaż Barbara Kosidowska
Produkcja Studio Filmowe Oko
Kontynuacja Po własnym pogrzebie

Umarłem, aby żyćpolski film wojenny z 1984 roku w reżyserii Stanisława Jędryki.

Film nawiązuje do wspomnień Stanisława Miedzy-Tomaszewskiego i traktuje o jego losach wojennych. Tomaszewski w czasie II wojny światowej działał w konspiracji. W 1941 został schwytany przez Gestapo i zidentyfikowany, jako ważny konspirator znający szyfry dotyczące rozpracowania konspiracji na terenie III Rzeszy.

W postać Tomaszewskiego wcielił się Andrzej Grabarczyk grający Leopolda Wójcika. Wójcik został aresztowany i osadzony na Pawiaku. Obawiając się, że może nie wytrzymać bicia i tortur podczas przesłuchań w siedzibie Gestapo, Wójcik prosi o przekazanie mu trucizny.

Konspiracja kontaktuje się w tej sprawie z prof. Pytlem (Zygmunt Hübner). Ten jednak stanowczo sprzeciwia się przekazaniu trucizny i wymyśla aby wydobyć Wójcika, zakażając go umyślnie tyfusem. W ten sposób zajdzie konieczność przywiezienia Wójcika do szpitala. Mjr Wróbel (Janusz Bukowski) planuje akcję zbrojną w szpitalu, ale prof. Pytel zdając sobie sprawę, że grozi to zemstą ze strony Niemców przeciwstawia się temu pomysłowi. Prof. Pytel nie wyraża zgody na taką akcję i proponuje fortel z fikcyjną operacją wyrostka robaczkowego, która ma się nie udać.

Wójcik trafia do szpitala pod strażą z rozpoznaniem tyfusu i symuluje atak ślepej kiszki. Prof. Pytel zarządza operację podwyższonego ryzyka, operowany ma być pacjent z chorobą zakaźną. W czasie "operacji" Wójcik zostaje podmieniony na ciało jego sobowtóra. Wójcik uzyskuje wolność, a Niemcy pozostali w przekonaniu, że ich więzień zmarł na stole operacyjnym.

Obsada (kolejność alfabetyczna)[edytuj | edytuj kod]

Informacje dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Film został zrealizowany w ciągu 24 dni zdjęciowych.
  • Plenery filmowe były w Warszawie, zdjęcia zrealizowano w celach Pawiaka, a sceny szpitalne w szpitalu na Lindleya i w Szpitalu Praskim.
  • Stanisław Miedza-Tomaszewski oprócz epizodycznej roli narracyjnej, pełnił także rolę konsultanta.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]