Beata Poźniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Beata Poźniak
Beata Poźniak
Imię i nazwisko Beata Poźniak
Data
i miejsce urodzenia
30 kwietnia 1960
Gdańsk
Zawód aktorka, producent filmowy, reżyser
Lata aktywności od 1980
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Beata Poźniak w Wikicytatach
Strona internetowa

Beata Poźniak (ur. 30 kwietnia 1960 w Gdańsku) − polska aktorka, reżyser filmowy i teatralny, producentka filmowa, malarka przebywająca i tworząca od 1985 roku w Stanach Zjednoczonych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Gdańsku w rodzinie lekarskiej. Dzieciństwo spędziła w Anglii. W Gdańsku skończyła szkołę średnią, a następnie studiowała w łódzkiej PWSFTViT (Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi), do której dostała się z pierwszą lokatą.

Na trzecim roku studiów zadebiutowała w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku w roli Justyny w Vatzlavie Mrożka u boku Jerzego Kiszkisa. Jeszcze jako studentka - na 40-lecie pracy scenicznej Tadeusza Gwiazdowskiego – została zaproszona do zagrania jego córki, Helenki w Panu Damazym Józefa Blizińskiego, wyreżyserowanym przez Jerzego Afanasjewa. Po studiach zaangażowała się do Teatru Współczesnego w Warszawie, gdzie zadebiutowała w sztuce Alana Ayckbourna pt. Jak się kochają partnerując Wiesławowi Michnikowskiemu, Czesławowi Wołłejce, Zofii Kucównie i Krzysztofowi Kowalewskiemu. W musicalu Agnieszki Osieckiej Niech no tylko zakwitną jabłonie zagrała Cnotliwą Zuzannę, matkę i jednocześnie jej córkę - Kasię Traktorzystkę.

W telewizji zadebiutowała na drugim roku PWSFTViT jako Teodozja w serialu Życie Kamila Kuranta z Krzysztofem Pieczyńskim, w reżyserii Grzegorza Warchoła. Kręcenie serialu przerwał stan wojenny (1981). W 1983 roku zagrała dziewczynę, która usiłując łamać stereotypy chce zostać kapitanem Żeglugi Wielkiej w Szczęśliwym brzegu z Jerzym Bińczyckim jako kapitanem oraz Stanisławą Celińską i Wojciechem Pokorą. W musicalu Rozrywka po staropolsku - programie telewizyjnym w reżyserii Wojciecha Pokory, zagrała słodką zakochaną panienkę.

Śpiewała poezje Gałczyńskiego z Michałem Bajorem do muzyki Marka Grechuty i Władysława Szpilmana w programie reżyserowanym przez Barbarę Borys-Damięcką - Deszcz[1]. W r. 1985 wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Przed samym wyjazdem zagrała jeszcze, jednocześnie, w filmie Kronika wypadków miłosnych Andrzeja Wajdy i w spektaklu telewizyjnym Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna jako Andzia, u boku Janusza Gajosa i Stanisławy Celińskiej. Inscenizacja ta została zaliczona do Złotej Setki Teatru TV.

W Stanach zadebiutowała w filmie nominowanym do Oskara, JFK Olivera Stone'a jako Marina Oswald - żona domniemanego zabójcy prezydenta Kennedy'ego - Lee Harvey Oswalda, którego zagrał Gary Oldman. Beata Poźniak znana jest z kreowania ról skomplikowanych i kontrowersyjnych, takich jak m.in: rola rewolucjonistki w Kronikach młodego Indiany Jonesa, która usiłuje obalić rząd, czy też rola lekarki, w serialu Melrose Place, poślubiającej geja. Pamiętana jest także z roli podwójnej agentki, CIA i izraelskiego Mossadu, w serialu JAG Wojskowe Biuro Śledcze. Wystąpiła gościnnie w serialu komediowym Szaleję za tobą[2] z Helen Hunt i Paulem Reiserem. Za rolę pierwszej kobiety - Prezydenta Świata[3] w filmie Babilon 5, wytwórnia Warner Bros. wypromowała ją do nagrody Emmy (uznawanej za „telewizyjnego Oskara”).

Działalność społeczna i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Była prekursorką uchwalenia ustawy wprowadzającej uznanie w Stanach Zjednoczonych Dnia Kobiet jako oficjalnego święta. Jej inicjatywę poparła członkini Kongresu amerykańskiego Maxine Waters przedstawiając w 1994 roku projekt ustawy przed amerykańskim Kongresem i Senatem (nr ustawy: H.J. Res. 316)[4]. W 1997 roku została uhonorowana przez burmistrza Los Angeles Richard'a J. Riordan'a[5].

Beata Poźniak założyła organizację pozarządową non-profit Women's Day USA[6]. Wsparło ją w tym wiele znanych osobistości ze świata politycznego, a także artystycznego z Hollywood. Wśród nich byli m.in.: muzyk Stevie Wonder, aktorka Diane Lane, pierwsza kobieta - premier Kanady Kim Campbell, adwokat Gloria Allred i wiele innych.

Wyróżnienia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

W roku 1992 uczestniczyła w ceremonii wręczania Independent Spirit Awards. Reprezentowała kategorię „Najlepszy film zagraniczny”. Była prezenterką wraz z Bradem Pittem, Johnny Deppem, Sofią Coppola, Anthony Hopkinsem i Jodie Foster[7].

Zasiada w Jury Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej (Academy of Motion Picture Arts and Sciences) w Los Angeles rozdającej rokrocznie nagrodę Emmy (lata: 1996, 1997, 1998, 2005, 2012).

W 2005 roku przyznano jej nagrodę „Croatian Heart Award”, wraz z Michaelem Yorkiem i Johnym Savage za film Freedom From Despair[8][9].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne
  • 2013: People on the Bridge jako Szymborska
  • 2010: Żona Oficera (The Officer's Wife), jako Cecylia, żona oficera (głos)
  • 2009: On Profiles in Courage
  • 2006: Miriam, jako Margritas
  • 2006: Cyxork 7, jako Jacy Anderson
  • 2004: Wolnosc z desperacji (Freedom From Despair), jako narrator (głos)
  • 2002: Mnemosyne, jako Mnemosyne
  • 2001: Mixed Signals, jako Erica Chamberlain
  • 1999: Śmiertelna rozgrywka (Enemy Action), jako Fatima
  • 1998: Women's Day: Making of a Bill
  • 1997: Balkan Island: The Last Story of the Century, jako Marylin
  • 1995: Matczyny dar (A Mother's Gift), jako Kristine Reinmuller
  • 1994: Łzy z nieba (Heaven's Tears) jako Ingrid Steiner
  • 1994: Psychic Detective, jako Laina Pozok
  • 1993: Ramona!, jako pacjentka doktor Mesmers
  • 1992: At Night the Sun Shines, jako Annabelle
  • 1991: Ferdydurke (30 Door Key), jako Flora Gente
  • 1991: JFK, jako Marina Oswald
  • 1989: White in Bad Light, jako narrator (głos)
  • 1987: Życie w obrazach (Vie en images), jako Alice Eber
  • 1985: Kronika wypadków miłosnych, jako Zosia, pokojówka Nałęczów
  • 1985: Rozrywka po staropolsku
  • 1985: Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna, jako Andzia
  • 1984: Deszcz
  • 1984: Umarłem, aby żyć, jako pielęgniarka
  • 1984: Królowa śniegu, jako księżniczka
  • 1983: Stan wewnętrzny, jako kobieta w czerni
  • 1983: Szczęśliwy brzeg, jako Pola
  • 1981: Człowiek z żelaza (niewymieniona w czołówce)
  • 1981: Kłamczucha, jako uczennica (niewymieniona w czołówce)
  • 1980: Pierścień w świńskim ryju
  • 1980: Tango ptaka, jako kelnerka
  • 1979: Blaszany bębenek (Die Blechtrommel) (niewymieniona w czołówce)
Seriale telewizyjne
  • 2010: Ojciec Mateusz, jako Ewa Pol, gwiazda z Hollywood
  • 2005-2007: Złotopolscy, jako Helena Ziomek, przyjaciółka Agaty
  • 2003: Dowody zbrodni (Cold Case), jako Tammy (niewymieniona w czołówce)
  • 2002: The Drew Carey Show, jako Raisa
  • 2002: Wbrew regułom (Philly), jako Thomas Jury Forewoman (niewymieniona w czołówce)
  • 2001: Sprawy rodzinne (Family Law), jako Mary Kobish
  • 2000: Klasa na obcasach, jako Betty, nauczycielka angielskiego
  • 1997: Baza Pensacola (Pensacola: Wings of Gold), jako Eva Terenko
  • 1997: Babylon 5, jako Prezydent Susanna Luchenko
  • 1997: Mroczne niebo (Dark Skies), jako Ludmiła
  • 1997: JAG - Wojskowe Biuro Śledcze (JAG), jako Malka
  • 1993: Melrose Place, jako Dr Katya Petrova
  • 1993: Dzikie palmy (Wild Palms), jako Tambor
  • 1993: Kroniki młodego Indiany Jonesa (The Young Indiana Jones Chronicles), jako Irena
  • 1993: Szaleję za tobą (Mad About You), jako Masha
  • 1982: Życie Kamila Kuranta, jako Teodozja
  • 1981: Białe tango, jako dziewczyna na przyjęciu
Scenarzystka
  • 2002: Mnemosyne
  • 2001: Roots
Reżyserka filmowa
  • 2013: People on the Bridge
  • 2009: On Profiles in Courage
  • 2002: Mnemosyne
  • 2001: Roots
  • 1998: Women's Day: Making of a Bill
Producent filmowy
  • 2013: People on the Bridge
  • 2009: On Profiles in Courage
  • 2002: Mnemosyne
  • 2001: Roots
  • 1998: Women's Day: Making of a Bill
Scenograf
  • 2002: Mnemosyne

Spektakle teatralne[edytuj | edytuj kod]

Aktorka
Reżyserka teatralna
  • 1989: Poetry Discordia, Theatre Discordia w Los Angeles
  • 1990: Poeticus Umbilicus, Heliotrope Theatre w Los Angeles
  • 1990: Return Of Umbilicus, Theatre-Theater w Los Angeles
  • 1991: Immigration and the American Experience, Raleigh Studios w Los Angeles
  • 1992: Changing Flags, Raleigh Studios w Los Angeles
  • 1992: We & They, Gallery Theatre w Los Angeles
  • 1996: Meat, Bing Theatre w Los Angeles

Książki mówione[edytuj | edytuj kod]

  • 2012: The Winter Palace: A Novel of Catherine the Great, powieść o Katarzynie Wielkiej dla wydawnictwa Random House
  • 2014: Empress of the Night: A Novel of Catherine the Great, powieść o Katarzynie Wielkiej dla wydawnictwa Random House

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]