Węglany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anion węglanowy (na górze) i wzór ogólny diestru węglanowego (na dole)

Węglanyzwiązki chemiczne, sole (MIICO3) i estry (ROC(=O)OR') kwasu węglowego.

Sole[edytuj | edytuj kod]

Węglany (sole) zawierają anion CO32−. Znane są też wodorowęglany, zawierające anion HCO3. Węglany są dość rozpowszechnione w przyrodzie, odgrywają również dużą rolę w gospodarce człowieka, np. w przemyśle chemicznym oraz w budownictwie. Sole te, prócz węglanów metali alkalicznych, są słabo rozpuszczalne w wodzie. Silne kwasy wypierają z tych soli resztę węglanową, która w roztworach wodnych szybko ulega przemianie do gazowego dwutlenku węgla (CO2).

Ważniejsze węglany występujące w przyrodzie:

Estry[edytuj | edytuj kod]

Estry kwasu węglowego można podzielić na monoestry i diestry. Monoestry kwasu węglowego są nietrwałe i mogą być izolowane jedynie w formie soli, np. potasowych lub sodowych typu -M+, które są ciałami stałymi o wysokich temperaturach topnienia. Natomiast w formie kwasowej typu ROC(=O)OH, monoestry ulegają spontanicznemu rozkładowi do alkoholi i CO2. Diestry, np. węglan dimetylu lub węglan difenylu są stabilne[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Abbas-Alli G. Shaikh, Swaminathan Sivaram. Organic Carbonates. „Chemical Reviews”. 96 (3), s. 951–976, 1996. doi:10.1021/cr950067i. PMID 11848777. 
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło węglan w Wikisłowniku