WB Electronics FlyEye

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
WB Electronics FlyEye
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent WB Electronics
Typ UAV
Konstrukcja kompozytowa
Załoga 0
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik elektryczny
Wymiary
Rozpiętość 3,9 m
Masa
Startowa 11 kg
Osiągi
Prędkość maks. 170 km/h
Pułap 6000 m n.p.m.
Zasięg 300 km (przy przemieszczającej się stacji naziemnej)
Długotrwałość lotu 2 - 4 h
Rozbieg start z ręki
Doskonałość maks. 20 (po odrzuceniu ładunku użytecznego)
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

WB Electronics FlyEye – bezzałogowy statek latający (UAV – Unmanned Aerial Vehicle) opracowany przez polską firmę WB Electronics przeznaczony do bliskiego rozpoznania.

Historia[edytuj | edytuj kod]

FlyEye jest w całości polskim mini BSL skonstruowanym przez inżynierów należącej do WB Electronics gliwickiej spółki Flytronic. Po raz pierwszy publicznie aparat został zaprezentowany 14 czerwca 2010 roku na Eurosatory w Paryżu[1].

W październiku 2010 roku aparat FlyEye został wykorzystany do poszukiwań zaginionego dziecka w rejonie Augustowa[1].

W październiku 2010 roku Jednostka Wojskowa Nil ogłosiła przetarg na dostawę dwóch zestawów bezzałogowych samolotów latających. Przetarg wygrał produkt WB Electronics, który 10 grudnia tego samego roku zaprezentował nieco zmodernizowaną względem pierwotnego projektu wersję FlyEye (zmieniono między innymi kształt usterzenia zastępując klasyczny układ, układem w kształcie litery T, modyfikacji uległ kształt skrzydeł, zwiększono ich powierzchnie i cięciwę). FlyEye jest kolejnym po Aeronautics Orbiter, Aeronautics Aerostar i Boeingiem ScanEagle bezzałogowym aparatem na wyposażeniu Wojska Polskiego. W odróżnieniu od wszystkich pozostałych jest to projekt i produkt polski[1].

Obecnie (2013) aparaty te użytkowane są operacyjnie w ramach misji w Afganistanie przez żołnierzy JW NIL[2].

13 lutego 2013 roku podpisano umowę na dostawę kolejnych 12 zestawów dronów FlyEye do Wojska Polskiego. Dziewięć z nich ma trafić do Wojsk Specjalnych - Jednostki Wsparcia Dowodzenia i Zabezpieczenia Wojsk Specjalnych, a trzy do Wojsk Lądowych - Dywizjonu Rozpoznania Powietrznego 1. Brygady Lotnictwa Wojsk Lądowych oraz do jednostek Wojsk Rakietowych i Artylerii. Nowe aparaty mają zostać dostarczone do 15 listopada 2013 roku[3][4].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

FlyEye jest kompozytowym, wolnonośnym górnopłatem. Aparat startuje z ręki, nie wymaga żadnych dodatkowych urządzeń wspomagających start. Dzięki stromotorowemu startowi konstrukcja może być wyrzucana w powietrze z bardzo małych, ograniczonych powierzchni, terenów zurbanizowanych, leśnych polan. Z przodu samolotu znajduje się składane śmigło, dlatego głowica oraz ładunek użyteczny umieszczone są pod kadłubem w rejonie środka ciężkości. Lot aparatu może w całości być kontrolowany ręcznie ze stanowiska kontroli (na odległość do 30 km) lub być w pełni autonomiczny, wykonywany według wcześniej zaprogramowanej trasy z możliwością jej ręcznego korygowania w trakcie lotu. Lot jest niezwykle cichy z uwagi na fakt, że przez większą część trwania lotu aparat szybuje. Tuż przed lądowaniem podkadłubowa sekcja z głowicą obserwacyjną odrzucana jest kilkanaście metrów nad ziemią i bezpiecznie opada na spadochronie. Reszta aparatu ląduje samodzielnie ślizgiem w zadanym miejscu[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Grzegorz Hołdanowicz. Seryjne FlyEye dostarczone. „Raport”. 12, s. 28-32, 2010. ISSN 1429-270x. 
  2. FlyEye w czołówce ofert dla Kazachstanu
  3. Nowe drony dla komandosów
  4. Kolejne FlyEye dla SZ RP, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 3 (2014), s. 5, ISSN 1230-1655

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]