ScanEagle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ScanEagle
ScanEagle przygotowany do startu z katapulty, Irak
ScanEagle przygotowany do startu z katapulty, Irak
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Boeing
Insitu, Inc.
Typ UAV
Konstrukcja kompozytowa
Załoga 0
Historia
Data oblotu 20 czerwca 2002
Lata produkcji 2005 wprowadzony na uzbrojenie
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik tłokowy
Moc 0,97 kW
Wymiary
Rozpiętość 3,1 m
Długość 1,2 m
Szerokość kadłuba 0,2 m
Masa
Własna 12 kg
Użyteczna 2 kg
Startowa 18 kg
Paliwa 4,3 kg
Osiągi
Prędkość maks. 130 km/h
Prędkość patrolowa 90 km/h
Prędkość wznoszenia 150 m/min
Pułap 5000 m
Długotrwałość lotu 20 h
Dane operacyjne
Użytkownicy
USA, Australia, Kanada, Polska,
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Lądowanie ScanEagle na pokładzie niszczyciela rakietowego USS Oscar Austin (DDG 79)

ScanEagle – taktyczny, rozpoznawczy, bezzałogowy aparat latający (UAV – Unmanned Aerial Vehicle) opracowany przez amerykańską firmę Boeing i Insitu, Inc.

Historia[edytuj | edytuj kod]

ScanEagle powstał jako efekt kooperacji pomiędzy firmami Insitu i Boeingiem. Aparat jest rozwinięciem innego produktu firmy Insitu, bezzałogowego samolotu SeaScan, który był używany do monitorowania pogody, a powstał pod koniec lat 90. XX wieku. Obie firmy rozpoczęły współpracę w lutym 2002 roku a efektem owej współpracy był oblot ScanEagle w czerwcu tego samego roku.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

ScanEagle jest bezogonowym, zbudowanym z kompozytów samolotem rozpoznawczym. Umieszczony w tyle kadłuba silnik tłokowy napędza dwułopatowe śmigło pchające. W dziobie aparatu zamontowana jest stabilizowana głowica z wyposażeniem obserwacyjnym. ScanEagle startuje z pneumatycznej katapulty, która nadaje mu prędkość 25 m/s. Lądowanie następuje z wykorzystaniem urządzenia zwanego Skyhook, jest to słup o wysokości 15 metrów, do którego przyczepiona jest lina, którą przechwytuje ScanEagle i w ten sposób znajduje się na ziemi. Na wyposażeniu aparatu znajduje się kamera telewizyjna wysokiej rozdzielczości oraz kamera termowizyjna. Możliwe jest również przenoszenie urządzeń do wykrywania biologicznych i chemicznych skażeń, anomalii magnetycznych i laserowego dalmierza, podświetlającego cel. Aparat może podczas całego lotu być kierowany ze stanowiska kontroli znajdującego się na ziemi lub wykonywać lot autonomicznie, według wcześniej zaplanowanej trasy z wykorzystaniem odbiornika GPS znajdującego się na pokładzie oraz systemu kontroli lotu Guidestar 111. W 2007 roku przeprowadzono próby z systemem wykrywania strzelców wyborowych przez urządzenie ShotSpotter przenoszone przez ScanEagle a w 2008 roku z zamontowanym na pokładzie radarem z syntetyczną aperturą - Nano-SAR.

Służba[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku ScanEagle wszedł na uzbrojenie US Marine Corps, wykorzystywany był do zadań rozpoznawczych w Iraku a w 2005 roku w US Navy, która wykorzystywała go do rozpoznania taktycznego, rozpoznawania niezidentyfikowanych jednostek i kontrolowania platform wiertniczych w Zatoce Perskiej.

Służba w Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie 2010/2011 roku trafiły do Afganistanu jeden system naziemny oraz dziesięć aparatów latających. Polska jako pierwszy kraj w Europie stała się użytkownikiem jak i właścicielem systemu. Zakup został w całości sfinansowany przez stronę amerykańską poprzez program zagranicznej pomocy militarnej (Foreign Military Financing)[1]. Użytkownikami systemu są JW Nil[2] oraz SWW[potrzebne źródło]. 17 września 2013 roku amerykański Departament Obrony oraz producent aparatu, firma Insitu, Inc., podpisali umowę, w ramach której do Polski zostaną dostarczone nowe głowice optoelektroniczne, części zamienne oraz stacje naprowadzające[3].

Przypisy

  1. ScanEagle w prezencie dla Polski. [dostęp 10 października 2010].
  2. Prezydent u specjalsów
  3. Fundusze na polskie Scan Eagle, „Lotnictwo”, nr 11 (2013), s. 4, ISSN 1732-5323

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]