ScanEagle
| ScanEagle | |
 ScanEagle przygotowany do startu z katapulty, Irak |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | Boeing Insitu, Inc. |
| Typ | UAV |
| Konstrukcja | kompozytowa |
| Załoga | 0 |
| Historia | |
| Data oblotu | 20 czerwca 2002 |
| Lata produkcji | 2005 wprowadzony na uzbrojenie |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 1 x silnik tłokowy |
| Moc | 0,97 kW |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 3,1 m |
| Długość | 1,2 m |
| Szerokość kadłuba | 0,2 m |
| Masa | |
| Własna | 12 kg |
| Użyteczna | 2 kg |
| Startowa | 18 kg |
| Paliwa | 4,3 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 130 km/h |
| Prędkość patrolowa | 90 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 150 m/min |
| Pułap | 5000 m |
| Długotrwałość lotu | 20 h |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
| USA, Australia, Kanada, Polska, | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
ScanEagle – taktyczny, rozpoznawczy, bezzałogowy aparat latający (UAV – Unmanned Aerial Vehicle) opracowany przez amerykańską firmę Boeing i Insitu, Inc.
Spis treści |
Historia [edytuj]
ScanEagle powstał jako efekt kooperacji pomiędzy firmami Insitu i Boeingiem. Aparat jest rozwinięciem innego produktu firmy Insitu, bezzałogowego samolotu SeaScan, który był używany do monitorowania pogody, a powstał pod koniec lat 90. XX wieku. Obie firmy rozpoczęły współpracę w lutym 2002 roku a efektem owej współpracy był oblot ScanEagle w czerwcu tego samego roku.
Konstrukcja [edytuj]
ScanEagle jest bezogonowym, zbudowanym z kompozytów samolotem rozpoznawczym. Umieszczony w tyle kadłuba silnik tłokowy napędza dwułopatowe śmigło pchające. W dziobie aparatu zamontowana jest stabilizowana głowica z wyposażeniem obserwacyjnym. ScanEagle startuje z pneumatycznej katapulty, która nadaje mu prędkość 25 m/s. Lądowanie następuje z wykorzystaniem urządzenia zwanego Skyhook, jest to słup o wysokości 15 metrów, do którego przyczepiona jest lina, którą przechwytuje ScanEagle i w ten sposób znajduje się na ziemi. Na wyposażeniu aparatu znajduje się kamera telewizyjna wysokiej rozdzielczości oraz kamera termowizyjna. Możliwe jest również przenoszenie urządzeń do wykrywania biologicznych i chemicznych skażeń, anomalii magnetycznych i laserowego dalmierza, podświetlającego cel. Aparat może podczas całego lotu być kierowany ze stanowiska kontroli znajdującego się na ziemi lub wykonywać lot autonomicznie, według wcześniej zaplanowanej trasy z wykorzystaniem odbiornika GPS znajdującego się na pokładzie oraz systemu kontroli lotu Guidestar 111. W 2007 roku przeprowadzono próby z systemem wykrywania strzelców wyborowych przez urządzenie ShotSpotter przenoszone przez ScanEagle a w 2008 roku z zamontowanym na pokładzie radarem z syntetyczną aperturą - Nano-SAR.
Służba [edytuj]
W 2004 roku ScanEagle wszedł na uzbrojenie US Marine Corps, wykorzystywany był do zadań rozpoznawczych w Iraku a w 2005 roku w US Navy, która wykorzystywała go do rozpoznania taktycznego, rozpoznawania niezidentyfikowanych jednostek i kontrolowania platform wiertniczych w Zatoce Perskiej.
Służba w Wojsku Polskim [edytuj]
Na przełomie 2010/2011 roku trafiły do Afganistanu jeden system naziemny oraz dziesięć aparatów latających. Polska jako pierwszy kraj w Europie stała się użytkownikiem jak i właścicielem systemu. Zakup został w całości sfinansowany przez stronę amerykańską poprzez program zagranicznej pomocy militarnej (Foreign Military Financing)[1]. Użytkownikami systemu są JW Nil[2] oraz SWW[potrzebne źródło].
Przypisy
- ↑ ScanEagle w prezencie dla Polski. [dostęp 10 października 2010].
- ↑ Prezydent u specjalsów
Bibliografia [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
- CASR Illustrated Background Page - Updated: 07 August 2008
- Insitu ScanEagle product page
- ScanEagle page on Boeing.com
- DefenseLink article on ScanEagle deployment in Iraq.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
