Wacław Szymanowski (rzeźbiarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Szymanowski
Wacław Szymanowski w pracowni.jpeg
Wacław Szymanowski w pracowni podczas pracy nad Pomnikiem Fryderyka Chopina w Warszawie.
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1859
Warszawa
Data i miejsce śmierci 22 lipca 1930
Warszawa
Narodowość Polak
Dziedzina sztuki rzeźba, malarstwo, rysunek
Styl secesja
Ważne dzieła Pomnikiem Fryderyka Chopina w Warszawie.
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wacław Szymanowski (ur. 23 sierpnia 1859 w Warszawie, zm. 22 lipca 1930 tamże) – polski rzeźbiarz i malarz tworzący w stylu secesji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem pisarza Wacława Szymanowskiego i ojcem prof. Wacława Szymanowskiego. W latach 1875-1879 studiował rzeźbę u Cypriana Godebskiego i malarstwo w "Ecole des Beaux-Arts", studia uzupełnil w latach 1880-1882 w Monachium prowadząc w tym samym czasie pracownię malarską wraz ze Stanisławem Grocholskim. W 1889 roku za obraz "Kłótnia Hucułów" został nagrodzony złotym medalem na wystawie w Paryżu, gdzie mieszkał do 1905. Malarstwo porzucił w 1895 całkowicie poświęcając się rzeźbie.

Artysta poślubił Amerykankę Gabrielę Turner. Spoczął na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (Pas 33 I) w grobowcu rodzinnym własnego projektu.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Wacław Szymanowski był autorem wielu nagrobków (m.in. swojego ojca na warszawskich Powązkach) i pomników (m.in. pomnika Fryderyka Chopina w Warszawie z 1909 (projekt) - 1926 (wykonanie), obecnie kopia na miejsce zniszczonego przez Niemców oryginału). W Warszawie w Parku im. Romualda Traugutta znajduje się rzeźba Macierzyństwo z 1903, ustawiona w parku w 1929[1].

W roku 1984 odsłonięto we Wrocławiu pomnik Juliusza Słowackiego. Pomnik został wykonany przez Andrzeja Łętowskiego na podstawie półmetrowej rzeźby z roku 1905, autorstwa Wacława Szymanowskiego. Pomnik Słowackiego odlany w brązie w Paryżu pierwotnie stał w Krzemieńcu.

Jednym z niezrealizowanych projektów artysty była monumentalna kompozycja rzeźbiarska "Pochód na Wawel" (proj. 1907-1911). Miała ona powstać po wyburzeniu szpitala austriackiego zajmującego zachodnią część dziedzińca Zamku Królewskiego na Wawelu. Składała się z 52 figur przedstawiających władców polskich i inne osobistości. Ze względu na swój kontrowersyjny charakter nie została zrealizowana[2]. Model "Pochodu na Wawel" jak również rzeźbę "Mickiewicz po improwizacji" z 1898 przechowuje dziś Muzeum Narodowe w Krakowie. Na Plantach zaś w 1903 odsłonięto pomnik Artura Grottgera wg projektu Szymanowskiego z 1898.

Przypisy

  1. Irena Grzesiuk-Olszewska: Warszawska rzeźba pomnikowa. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 252. ISBN 83-88973-59-2.
  2. Marta Piszczatkowska: Pochód na Wawel. "Spotkania z Zabytkami", 8/2008. [dostęp 9 września 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy z 1994. PWN, Warszawa.
  • M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons