Wariancja
Wariancja to w statystyce klasyczna miara zmienności. Intuicyjnie utożsamiana ze zróżnicowaniem zbiorowości; jest średnią arytmetyczną kwadratów odchyleń (różnic) poszczególnych wartości cechy od wartości oczekiwanej.
Wariancja zmiennej losowej
, oznaczana jako
lub
, zdefiniowana jest wzorem:
,
gdzie:
jest wartością oczekiwaną zmiennej losowej podanej w nawiasach kwadratowych,
jest wartością oczekiwaną zmiennej
.
Innym, często prostszym sposobem wyznaczania wariancji jest wzór:
.
Wariancja jest momentem centralnym drugiego rzędu zmiennej losowej.
Jeżeli ponadto
oraz
jest σ-ciałem zdarzeń, to wariancją warunkową nazywamy:

Spis treści |
Estymatory [edytuj]
Wariancję dla szeregu szczegółowego wyznacza się ze wzoru:
a dla szeregu rozdzielczego:
Wariancja próby losowej o wartościach
, gdzie
, jest następująca:
Wariancję dla populacji można estymować za pomocą n-elementowej próby losowej. Estymator największej wiarygodności:
jest zgodnym lecz obciążonym estymatorem wariancji (jest nieobciążony asymptotycznie). Innymi słowy, gdybyśmy z populacji losowali próbkę wielokrotnie i obliczali jego wyniki, to ich średnia nie byłaby równa wariancji w całej populacji. Dlatego też częściej używa się również zgodnego, lecz nieobciążonego estymatora:
W przypadku, gdy znamy dokładną wartość oczekiwaną
w populacji, wówczas estymator
jest już nieobciążony i zgodny.
Własności wariancji [edytuj]
Dla zmiennych losowych
,
i dowolnych stałych a, b, c zachodzą następujące własności:
Dowód. Korzystając z własności wartości oczekiwanej (wartość oczekiwana stałej jest równa tej stałej), mamy:
![D^2(c) = E[(c-Ec)^2] = E[0^2] = E[0] = 0](http://upload.wikimedia.org/math/d/7/f/d7fdb5307dfe516d8fdfd5452588d294.png)
Dowód. Korzystamy z własności wartości oczekiwanej mówiącej o tym, że jeżeli zmienna losowa jest dodatnio określona prawie wszędzie to jej wartość oczekiwana jest dodatnia. Ponieważ zmienna losowa
jest dodatnio określona, mamy:
![D^2(X) = E[(X-EX)^2] \geq 0](http://upload.wikimedia.org/math/0/c/f/0cf91e9ce0f3acaa536b69d3f3e4aa45.png)
Dowód. Korzystając z definicji wariancji, a następnie z liniowości wartości oczekiwanej mamy:
![D^2(a \cdot X)=E[(aX-E(aX))^2]= E[(aX-aEX)^2]=E[(a(X-EX))^2]=E[a^2(X-EX)^2] = a^2E[(X-EX)^2]=a^2\cdot D^2(X)](http://upload.wikimedia.org/math/6/a/7/6a7cdc74824665e7077f7f9e3cd50794.png)
Dowód. Korzystamy z własności wartości oczekiwanej mówiącej o tym, że
dla
stałej i z liniowości:
![D^2(X+b)=E[(X+b-E(X+b))^2]=E[(X+b-EX-Eb)^2]=E[(X+b-EX-b)^2]=E[(X-EX)^2]=D^2(X)](http://upload.wikimedia.org/math/c/e/5/ce58fb84d4fa98a40cd84f5cade94f37.png)
w ogólnym przypadku; (gdzie
to kowariancja)
Dowód. Sprawdzone zostanie tylko twierdzenie dla sumy, twierdzenie dla różnicy rozwiązuje się analogicznie. Czyli mamy:
![D^2(X+Y)= E[(X+Y-E(X+Y))^2]=E[(X+Y-EX-EY)^2]=E[((X-EX)+(Y-EY))^2]=](http://upload.wikimedia.org/math/a/8/a/a8a8a8640c90cab0b6cac769d82f5b33.png)
![=E[(X-EX)^2+2(X-EX)(Y-EY)+(Y-EY)^2]=...](http://upload.wikimedia.org/math/b/6/2/b62fe518e1f62eabf781429107bd5b27.png)
Korzystając z liniowości wartości oczekiwanej i definicji kowariancji, mamy:
![...=E[(X-EX)^2]+2E[(X-EX)(Y-EY)]+E[(Y-EY)^2]=D^2(X)+D^2(Y)+2\operatorname{Cov}(X,Y)](http://upload.wikimedia.org/math/4/8/c/48c6b3ff1b2fa661a74b7312ad3a2882.png)
Z powyższego twierdzenia łatwo wysnuć wniosek, że jeżeli zmienne
i
są niezależne liniowo, zachodzi:
Pierwiastek kwadratowy z wariancji definiujemy jako odchylenie standardowe.
Pierwiastek z estymatora nieobciążonego wariancji jest często używany jako estymator odchylenia standardowego, jednak jest wówczas obciążony (zobacz odchylenie standardowe).
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- W. Krysicki, J. Bartos, W. Dyczka, K. Królikowska, M. Wasilewski: Rachunek prawdopodobieństwa i statystyka matematyczna w zadaniach, część 2. Statystyka matematyczna. Warszawa: PWN, 2006, s. 48. ISBN 83-01-14292-8.
- Jacek Jakubowski, Rafał Sztencel: Wstęp do teorii prawdopodobieństwa. Warszawa: Script, 2004, s. 84. ISBN 83-89716-01-1.
,
jest
jest wartością oczekiwaną zmiennej
.
.









w ogólnym przypadku; (gdzie
to 