Zbiór miary zero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Zbiory miary zero – w analizie matematycznej, teorii mnogości, a przede wszystkim w teorii miary podzbiory rozważanej przestrzeni, które są „małe” lub z punktu widzenia miary.

Spis treści

[edytuj] Definicje

Niech (X,\mathcal{F},\mu) będzie przestrzenią z miarą. Podzbiór A przestrzeni X nazywany jest zbiorem \mu-miary zero (lub krótko: zbiorem miary zero, jeśli z kontekstu wynika o jaką miarę chodzi), gdy

  • A jest \mathcal{F}-mierzalny, tzn. A\in \mathcal{F}
  • \mu(A)=0\,.

Podzbiory zbiorów miary zero (które nie muszą być mierzalne w przypadku miar, które nie są miara zupełna) nazywa się zbiorami zaniedbywalnymi (w sensie rozważanej miary). Jeżeli miara nie jest sprecyzowana, to dla przestrzeni euklidesowej {\mathbb R}^n przyjmuje się domyślnie miarę Lebesgue'a \lambda_n, z kolei gdy dyskutowana przestrzeń jest lokalnie zwartą grupą topologiczną, to na ogół mówi się o zbiorach miary zero względem (lewostronnie niezmienniczej) miary Haara.

Mówi się, że pewna własność zachodzi prawie wszędzie, jeżeli zbiór punktów nie mających tej własności jest zbiorem miary zero (względem ustalonej miary).

[edytuj] Przykład

Niech f,\; f_n,\; g: \mathbb R \to \mathbb R na przestrzeni (\mathbb R, \mathcal B(\mathbb R), \lambda), wówczas

  • f,\; g są równe prawie wszędzie wtedy i tylko wtedy, gdy zbiór \left\{x \in \mathbb R: f(x) \ne g(x)\right\} jest zbiorem miary zero,
  • ciąg (f_k)_k jest prawie wszędzie zbieżny do f wtedy i tylko wtedy, gdy zbiór \left\{x \in \mathbb R: \lim\limits_{k \to \infty}~f_k(x) \ne f(x)\right\} jest zbiorem miary zero,
  • f jest ciągła prawie wszędzie wtedy i tylko wtedy, gdy zbiór \big\{x \in \mathbb R: f nie jest ciągła w punkcie x\big\} jest zbiorem miary zero.

[edytuj] Zbiory miary zero Lebesgue'a

W przypadku miary Lebesgue'a, możemy zdefiniować zbiory miary zero bez odwoływania się bezpośrednio do pojęcia miary.

Niech A \subseteq \mathbb R. Powiemy, że A jest zbiorem miary zero (w sensie Lebesgue'a), jeśli dla każdego \varepsilon>0 można wybrać taki ciąg odcinków otwartych I_1,\; I_2,\; I_3,\; \ldots, że

A \subseteq \bigcup\limits_{n=1}^\infty I_n

oraz

\sum\limits_{n=1}^\infty |I_n|<\varepsilon.

Powyżej, dla odcinka otwartego I = (a, b), długość odcinka I wynosi |I| = b-a. Jeśli rozważaną przestrzenią jest \mathbb R^n, to zamiast odcinków używamy tzw. przedziałów wielowymiarowych, czyli kostek otwartych – zbiorów postaci J_1 \times \dots \times J_n, gdzie J_1,\; \dots,\; J_n są przedziałami otwartymi oraz

|J_1 \times \dots \times J_n| = |J_1| \cdot \dots \cdot |J_n|.

[edytuj] Przykłady i własności

Niech \mathcal L będzie rodziną wszystkich podzbiorów prostej rzeczywistej, które są miary zero Lebesgue'a.

  • Trójkowy klasyczny zbiór Cantora jest zbiorem miary zero. Należy jednak podkreślić, że nie wszystkie zbiory Cantora mają tę własność – poprzez odpowiednie zmiany w konstrukcji (wyrzucanie odpowiednio mniejszych odcinków) możemy skonstruować zbiór Cantora dowolnej skończonej miary.
  • Prostą rzeczywistą \mathbb R można przedstawić jako sumę dwóch zbiorów, \mathbb R = K \cup L, takich że L \in \mathcal L, a K jest zbiorem pierwszej kategorii.
    Aby podać przykład takich zbiorów K,\; L ustalmy numerację \langle q_n: n=1,\; 2,\; 3,\; \dots \rangle zbioru liczb wymiernych (przypomnijmy, że zbiór liczb wymiernych jest przeliczalny). Dla n,\; m \in \mathbb N, niech I^n_m będzie odcinkiem otwartym o środku w q_n i długości 2^{-(n+m)}. Wówczas zbiór L = \bigcap\limits_{m=1}^\infty~\bigcup\limits_{n=1}^\infty~I^n_m jest miary zero, ale jego dopełnienie K = \mathbb R \setminus L jest pierwszej kategorii.
  • Inny przykład rozkładu jak powyżej jest dany przez liczby Liouville'a: zbiór liczb Liouville'a jest miary zero na prostej, a jego dopełnienie jest zbiorem pierwszej kategorii.
  • \mathcal L jest σ-ideałem podzbiorów prostej. Zawiera on wszystkie zbiory jednopunktowe, a więc także i wszystkie zbiory przeliczalne.
  • Każdy zbiór z \mathcal L zawarty jest w zbiorze typu Gδ należącym do \mathcal L.
  • Każda rodzina rozłącznych borelowskich podzbiorów \mathbb R, które nie są miary zero (w sensie Lebesgue'a) jest co najwyżej przeliczalna.
  • Konsekwencją zasady Cavalieriego jest fakt mówiący, że jeżeli E jest podzbiorem miary zero przestrzeni \mathbb{R}^{n+m}, to
\lambda_m(\{y \in \mathbb{R}^m\colon (x, y) \in E\})=0 dla prawie wszystkich x\in \mathbb{R}^n,
\lambda_n(\{x \in \mathbb{R}^n\colon (x, y) \in E\})=0 dla prawie wszystkich y\in \mathbb{R}^m.
(i) \lambda(E)=0\,,
(ii) \mu\left(\left\{x\in X:\nu(\{y\in Y:(x,y)\in E\})\neq 0\right\}\right)=0,
(iii) \nu\left(\left\{y\in Y:\mu(\{x\in X:(x,y)\in E\})\neq 0\right\}\right)=0.

[edytuj] Bibliografia

  • Stanisław Łojasiewicz: Wstęp do teorii funkcji rzeczywistych. Warszawa: PWN, 1973, s. 144-145. 
  • John C. Oxtoby: Measure and Category: A Survey of the Analogies Between Topological and Measure Spaces. New York - Heidelberg - Berlin: Springer-Verlag, 1980, s. 2-5. 

[edytuj] Zobacz też

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach