Wenera 14

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wenera 14
Venera 13 orbiter.gif
Orbiter Wenery 13 (identyczny jak w Wenerze 14)
Inne nazwy 4V-1 No. 761
Zaangażowani ZSRR
Indeks COSPAR 1981-110A
Rakieta nośna Proton K / D-1
Miejsce startu Bajkonur, Kazachska SRR
Cel misji Wenus
Orbita (docelowa, początkowa)
Czas trwania
Początek misji 4 listopada 1981 (05:31 UTC)
Data lądowania 5 marca 1982
Wymiary
Masa całkowita 4000 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wenera 14radziecka sonda kosmiczna do badania Wenus, wystrzelona 4 listopada 1981 z kosmodromu Bajkonur. Była identyczna jak wystrzelona 5 dni wcześniej Wenera 13.

Obraz powierzchni Wenus sfotografowany przez lądownik Wenery 14

Cele misji[edytuj | edytuj kod]

Sonda miała przeprowadzić badania geologiczne,atmosferyczne i klimatyczne. Wyniki tych badań miały posłużyć sformułowaniu wniosków o kosmologii Układu Słonecznego. Eksperymenty naukowe dotyczyły:

  • struktury i dynamiki atmosfery
  • chemicznego i izotopowego składu atmosfery
  • charakterystyk fizycznych i składu chmur
  • składu gruntu na powierzchni
  • jej charakterystyk fizycznych i geologicznych
  • budowy wewnętrznej planety

Misja[edytuj | edytuj kod]

Po czterech miesiącach lotu, 121 dni, lądownik oddzielił się od platformy przelotowej (orbitera) i wszedł w atmosferę wenusjańską 5 marca 1982. Do wyhamowania użyto spadochronów, które zostały odrzucone 50 km nad powierzchnią planety, później ich rolę przejął prosty hamulec aerodynamiczny. Lądownik wylądował ok. 950 km na południowy zachód od lądownika Wenery 13, w miejscu o współrzędnych: 13°15'S, 310°E. Prędkość lądowania wynosiła 8 m/s. Po wylądowaniu uruchomiono obrazowanie panoramy i wiercenie podłoża w celu otrzymania próbki. W związku z panującą tam temperaturą 465°C lądownik uległ stopieniu po 57 minutach pracy (zakładano, że będzie pracował przez 32 minuty). W trakcie przelotu obok Wenus orbiter przekazywał dane z lądownika na Ziemię, po czym wszedł na orbitę heliocentryczną.

Rezultaty misji[edytuj | edytuj kod]

Dane telemetryczne odbierane były za pomocą anteny o średnicy 70 metrów. Otrzymane pomiary wielokrotnie przewyższyły to wszystko, co uzyskano do tej pory zrobiono w badaniach Wenus. Po raz pierwszy zmierzono strumień promieniowania UV ze Słońca w atmosferze. Większość promieniowania jest pochłaniana na wysokości 60 km, co tłumaczy niezwykłe charakterystyki ruchu atmosfery Wenus. Zmierzono zawartość wszystkich gazów szlachetnych w atmosferze Wenus. Wykonano pomiary w głębokich warstwach atmosfery, znaleziono małe składowe, jak H2, COS i H2S. Zbadano obecność pary H2O bezpośrednio i optycznie. Dokonano analizy grunty planety. Sfotografowano barwną panoramę planety. Fotografie miejsca lądowania pokazały, że materiał powierzchniowy ma charakter osadowy lub tufów o uwarstwieniu poziomym. Powierzchnia ma charakter potasowo-wapniowych bazaltów. Występują pierwiastki: Mg, Al, Si, Cl, K, Ca, Ti, Mn, Fe, w tym: MgO - 11,4%, Al2O3 - 15,8%, SiO2 - 45,1%, K2O - 4,0%, CaO - 7,1%, TiO2 - 1,6%, FeO - 9,3%. Zmierzono kilka drgań mikrosejsmicznych.[1]

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 125 (1), s. 10-11, 1983. Wrocław: Ossolineum. ISSN 0004-623X. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mark Wade: Venera 4V-1 (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-07-18].