Hamulec aerodynamiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hamulec aerodynamiczny – rodzaj powierzchni sterowej w samolocie, służącej ograniczaniu prędkości w trakcie lądowania, w trakcie nurkowania (bombowce nurkujące) itp. Od spojlera hamulec aerodynamiczny różni się głównie funkcją – zadaniem jego jest zwiększenie oporu aerodynamicznego bez zmiany siły nośnej, gdy zadaniem spojlerów jest zmiana siły nośnej przy minimalnej zmianie oporu aerodynamicznego.

Większość współczesnych konstrukcji lotniczych posiada zarówno spojlery, jak i hamulce aerodynamiczne. Do wytracania prędkości wykorzystywany bywa też odwracacz ciągu silników. W latach 50. XX wieku hydraulicznie otwierane hamulce aerodynamiczne pojawiły się w stożku ogonowym samolotu Blackburn Buccaneer, podobne można spotkać w późniejszym radzieckim myśliwcu MiG-21 i wielu innych. Rolę hamulca aerodynamicznego może także pełnić spadochron hamujący.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons