Wielki porządek
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wielki porządek także kolosalny porządek – w architekturze to uporządkowanie elewacji poprzez zastosowanie pilastrów, kolumn lub półkolumn obejmujących kilka (minimum dwie) kondygnacji, pozwoliło uzyskać równowagę proporcji gzymsu wieńczącego do skali porządku występującego w układzie ściany. Wielki porządek wprowadził do architektury w okresie renesansu Leone Battista Alberti. Wielki porządek stanowił główną cechę późniejszego kierunku palladiańskiego.
Zobacz też [edytuj]
- porządek dorycki
- porządek joński
- porządek koryncki
- porządek toskański
- porządek kompozytowy
- porządek spiętrzony
- style architektoniczne
BIBLIOGRAFIA [edytuj]
- Klemens Krajewski Mała encyklopedia architektury i wnętrz Zakład Narodowy im. Ossolińskich -Wydawnictwo, Wrocław 1974,
- Krystyna Zwolińska, Zasław Malicki Mały słownik terminów plastycznych Wiedza Powszechna, Warszawa 1974,