Wight

Z Wikipedii

Wight
Zdjęcie satelitarne wyspy
Kontynent	Europa
Państwo	Wielka Brytania
Akwen	Ocean Atlantycki
Powierzchnia	381 km²
Populacja • liczba ludności • gęstość	ok 140 000 367 os./km²
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Wyspy świata

Flaga hrabstwa Isle of Wight

Isle of Wight – wyspa należąca do archipelagu Wysp Brytyjskich, oddzielona od brytyjskiego wybrzeża cieśniną Solent. Kształtem przypomina romb o wymiarach 26 na 39 kilometrów i powierzchni 381 km².

Główne miasta to Ryde, Cowes, Newport. W sensie administracyjnym wyspa stanowi samodzielną jednolitą jednostkę administracyjną i jednocześnie hrabstwo ceremonialne z Newport jako ośrodkiem administracyjnym.

Głównym źródłem dochodów jest turystyka - wyspa słynie z niezwykłych krajobrazów. Posiada bardzo dobrą bazę dla turystyki rowerowej - liczne szlaki i wiele miejsc wartych odwiedzenia. Oprócz turystyki rowerowej silnie rozwiniętymi dziedzinami sportu są żeglarstwo oraz sporty motorowe (m.in. żużel).

Wyspa Wight jest jednym z najbogatszych w skamieniałości dinozaurów miejsc w Europie. Znaleziono tu skamieniałości ponad 20 gatunków dinozaurów oraz innych zwierząt z okresu kredy. W zatoce Compton podczas odpływu widoczne są ślady dinozaura.

[edytuj] Historia

Wyspa Wight powstała, kiedy pod koniec plejstocenu w wyniku topnienia rozległych czap lądolodów Europy i Ameryki Północnej podniósł się znacznie poziom mórz. Powstał wówczas Kanał La Manche oddzielający wyspę od kontynentu, a zalanie doliny rzeki Solent spowodowało, że przekształciła się ona w cieśninę oddzielającą wyspę Wight od wybrzeża brytyjskiego. Rzymianie po podbiciu Brytanii w 43 r. nadali wyspie nazwę Vectis. Wg Bedy w V wieku zasiedlili ją Jutowie (Uictuarii). Po podbiciu Brytanii przez Normanów w XI wieku Wilhelm I Zdobywca oddał wyspę we władanie swojemu kuzynowi, Williamowi FitzOsbernowi, nadając mu tytuł Lorda wyspy Wight. Wówczas rozpoczęła się budowa zamku w Carisbrooke. Wyspa znalazła się pod pełną kontrolą królów Anglii dopiero w 1293, kiedy ostatnia Lady wyspy, Isabella de Fortibus, sprzedała ją Edwardowi I. Od tej pory tytuł Lorda Wyspy Wight nadawał król, z krotką przerwą, kiedy Henry de Beauchamp, 1. książę Warwick został koronowany na króla wyspy Wight przez Henryka VI. Henry de Beauchamp zmarł nie pozostawiając męskiego potomka i tytuł wygasł. W XVI wieku Henryk VIII ufortyfikował wyspę w obawie przed inwazją francuską i hiszpańską. Najbardziej znaną z jego budowli jest zamek w Yarmouth. W 1545 Sir Richard Worsley dowodził obroną przed inwazją Francuzów. Ostateczne zwycięstwo zapewniła Anglikom wygrana bitwa pod Bonchurch. W 1647 podczas angielskiej wojny domowej Karol I Stuart uciekł na wyspę Wight, licząc na wsparcie jej gubernatora, Roberta Hammonda, jednak Hammond pod pozorem zapewnienia królowi ochrony uwięził go w zamku Carisbrooke. W XIX wieku wyspa Wight stała się popularnym miejscem wypoczynku dla europejskich rodów królewskich za sprawą królowej Wiktorii, która upodobała sobie rezydencję Osborne House w Cowes. Podczas jej panowania Guglielmo Marconi prowadził tu prace nad przekazywaniem sygnałów radiowotelegraficznych. Królowa Wiktoria, zmarła w swojej ulubionej rezydnecji 22 stycznia 1901.