Wilfrid Laurier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilfrid Laurier

Wilfrid Laurier (ur. 20 listopada 1841 w St. Lin w Quebecu – zm. 17 lutego 1919) – pierwszy frankofon na stanowisku premiera Kanady. Sprawował władzę w latach 18961911 z ramienia partii liberalnej. Uznawany za jednego z najwybitniejszych mężów stanu Kanady. Był twórcą tradycyjnych kanadyjskich norm politycznych i społecznych, opierających się na umiarkowaniu i kompromisie.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył wydział prawa Uniwersytetu McGill w Montrealu. W młodości był członkiem radykalnego frankofońskiego ruchu rouge. Później wstąpił do Partii Liberalnej. W 1874 po raz pierwszy wybrany został do Izby Gmin Parlamentu Kanady. Wkrótce wysunął się na czoło partii, budując jej popularność. W 1886 doprowadził Partię Liberalną do zwycięstwa. Jego partia utrzymała władzę w czterech kolejnych parlamentach.

Pierwszym jego posunięciem jako nowego premiera było kompromisowe rozwiązanie kryzysu szkolnego w Manitobie, czym zjednał sobie katolicką i frankofońską mniejszość. Tym samym zapoczątkował typową dla kanadyjskiej kultury politycznej skłonność do łagodzenia konfliktów etnicznych i kulturowych. W polityce międzynarodowej dążył do uwolnienia się Kanady spod wpływów brytyjskich. Spowodował polityczne i gospodarcze zbliżenie z USA. Zapoczątkował w ten sposób powolny proces odchodzenia Kanady z brytyjskiej strefy wpływów w kierunku polityki "kontynentalizmu".

W czasie sprawowania rządów przez Lauriera Kanada weszła w okres intensywnej industrializacji i kapitalizacji, szybko stając się jedną z przodujących gospodarek świata. W okresie sprawowania władzy przez liberałów sukcesem zakończył się projekt budowy Kolei Transkanadyjskiej.

Wprowadził on do Konfederacji dwie nowe prowincjeSaskatchewan i Albertę oraz jedno terytoriumYukon, wydzielone z Terytoriów Północno-Zachodnich.

Utracił fotel premiera w wyniku wyborów z 1911. Bezpośrednim powodem była kontrowersja w związku z porozumieniami handlowymi pomiędzy Kanadą a USA, faworyzującymi sektor rolniczy, a zaniedbującymi handel i przemysł.

Po przegranych wyborach pozostał czołowym politykiem opozycji. Był przeciwny udziałowi Kanady w I wojnie światowej. Jego stanowisko doprowadziło w 1917 do kryzysu mobilizacyjnego w 1917.

Zmarł 17 lutego 1919. Został pochowany na Notre Dame Cemetery w Ottawie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Charles Tupper
Canadian Coat of Arms Shield.svg Premier Kanady
18961911
Canadian Coat of Arms Shield.svg Następca
Robert Borden