Wilga zielonogłowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilga zielonogłowa
Oriolus chlorocephalus[1]
Shelley, 1896
Wilga zielonogłowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina wilgowate
Rodzaj Oriolus
Gatunek wilga zielonogłowa
Podgatunki
  • O. c. amani Benson, 1947
  • O. c. chlorocephalus Shelley, 1896
  • O. c. speculifer Wolters & Clancey, 1969
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Wilga zielonogłowa (Oriolus chlorocephalus) – gatunek ptaka z rodziny wilgowatych (Orilodae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków O. chlorocephalus[3][4][5]:

  • O. chlorocephalus amani – południowo-wschodnia Kenia i wschodnia Tanzania
  • O. chlorocephalus chlorocephalus – Malawi i środkowy Mozambik
  • O. chlorocephalus speculifer – południowy Mozambik

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wilga zielonogłowa występuje w Afryce (Kenia, Malawi, Mozambik, Tanzania). Jej środowiskiem naturalnym są lasy strefy międzyzwrotnikowej i podzwrotnikowej (lasy suche i lasy mgliste). Jest bardzo popularnym ptakiem w większości południowoafrykańskich lasów.

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi około 24 cm, ptak waży przeciętnie 65 g. Głowa, grzbiet i klatka piersiowa wilgi zielonogłowej są oliwkowozielone, brzuch żółty, dziób i oczy czerwonobrązowe, a nogi niebieskie.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo zbudowane z traw i kory zawieszone jest w koronie drzewa na wysokości około 10 metrów między gałęziami i z dala od pnia, co pomaga w ochronie przed drapieżnikami. Samica znosi zazwyczaj 2–3 jaja, okres inkubacji trwa przeciętnie 17 dni, pisklęta pozostają w gnieździe przez około 15–17 dni.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Głównie owady (szarańcze, mrówki, motyle, osy, pszczoły), a także owoce. Wilga zielonogłowa pożywienia szuka najczęściej na ziemi lub w niskich partiach lasu.

Przypisy

  1. Oriolus chlorocephalus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. BirdLife International 2012. Oriolus chlorocephalus. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2014.3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-05-07]
  3. Wilga zielonogłowa (Oriolus chlorocephalus) (ang.). Avibase. [dostęp 31 grudnia 2009].
  4. Frank Gill, David Donsker (red.): Orioles, drongos & fantails (ang.). IOC World Bird List: Version 5.2. [dostęp 2015-05-06].
  5. Green-headed Oriole (Oriolus chlorocephalus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 3 lipca 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]