Wilhelm Friedrich Ernst Bach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wilhelm Friedrich Ernst Bach (ur. 24 maja 1759 w Bückeburgu, zm. 25 grudnia 1845 w Berlinie) – niemiecki kompozytor muzyki poważnej wywodzący się z rodziny Bachów.

Był synem Johanna Christopha Friedricha Bacha (zwanego Bachem Bückeburskim); ojciec też był jego pierwszym nauczycielem. W 1778 rolę tę przejął stryj, Johann Christian Bach. Edukacja miała miejsce w Londynie. Tam też młody muzyk zdobył pewien rozgłos jako solista, a także nauczyciel gry na fortepianie. Po śmierci stryja w 1782 wyjechał do Paryża, a następnie do Niderlandów by zostać w końcu dyrektorem muzycznym w Minden. W 1789 został zaproszony do Berlina przez króla Prus Fryderyka Wilhelma II by objąć posadę nadwornego pianisty królowej Fryderyki Luizy von Hessen-Darmstadt. Po jej śmierci w 1805 był pianistą i nadwornym kapelmistrzem królowej Luizy von Mecklenburg-Strelitz, a także nauczycielem muzycznym książąt pruskich.

W 1811 zrezygnował ze wszystkich zajmowanych stanowisk.

Jego niezbyt obszerna spuścizna muzyczna jest znana z transkrypcji i obejmuje m.in.: 3 koncerty fortepianowe, jeden koncert na 2 fortepiany, utwór na fortepian na 6 rąk, 2 symfonie, 2 suity orkiestrowe, jak również pieśni i kantaty.

Wilhelm Friedrich Ernst Bach został pochowany na cmentarzu II. Sophien-Friedhof w Berlinie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]