Klasycyzm w muzyce
Z Wikipedii
Klasycyzm - okres w rozwoju muzyki pomiędzy barokiem a romantyzmem. Styl klasycystyczny w muzyce ujawnił się w drugiej połowie XVIII wieku. Trwał od 1750r do 1820r (daty umowne).
Termin "klasyczny" znaczy "doskonały" (z łaciny classicus - doskonały). Po barokowym bogactwie formalnym i upodobaniu do kontrastów zwrócono się ponownie w stronę wzorów klasycznych, to znaczy w kierunku przejrzystości, symetrii i równowagi w stosowaniu środków artystycznych.
Muzykę okresu klasycyzmu w Europie nazywamy muzyką klasyczną. Kompozytorzy odeszli od skomplikowanych technik polifonicznych, preferując znacznie bardziej klarowną pod względem strukturalnym muzykę homofoniczną. Najczęściej używane przez nich formy to rondo, wariacje i sonata, z tego względu nazwane później formami klasycznymi. Wielkim centrum muzyki klasycznej stał się Wiedeń, dzięki tworzącym tam trzem wybitnym kompozytorom: Haydnowi (1732-1809), Mozartowi (1756-1791) oraz Beethovenowi (1770-1827). Nazywamy ich klasykami wiedeńskimi. Stworzyli oni wiele ważnych, nowatorskich na owe czasy kompozycji. Do cech muzyki okresu klasycyzmu należą także: rezygnacja z basso continuo (precyzyjnie zapisane partie instrumentów harmonicznych) i rozkwit muzyki instrumentalnej.
Najpopularniejszymi gatunkami muzycznymi uprawianymi w klasycyzmie były:
W klasycyzmie skład instrumentalny orkiestry symfonicznej został rozbudowany o klarnety, puzony oraz flet piccolo.
[edytuj] Klasycyzm w Polsce
W Polsce na okres klasycyzmu przypadają początki muzyki symfonicznej (A. Milwid, W. Dankowski), opery (M. Kamieński, J. Stefani, W. Lessel) i muzyki fortepianowej (M. K. Ogiński, Maria Szymanowska).
Zobacz też: klasycyzm, kompozytorzy klasycyzmu.
