Wychowanie fizyczne
.jpg)
Wychowanie fizyczne (w-f, WF) – naukowa dyscyplina pedagogiczna zajmująca się badaniem, analizą i konstruowaniem programu (procesu) wychowania i rozwoju fizycznego człowieka. Wychowanie fizyczne, część procesu wychowania, której zadaniem jest przygotowanie człowieka do uczestniczenia w kulturze fizycznej.
Spis treści |
Historia wychowania fizycznego [edytuj]
Świadome wychowanie fizyczne było znane już w czasach starożytnych (spartańskie wychowanie) i traktowane na równi z wychowaniem sportowym i wojskowym; nowożytne podstawy wychowania fizycznego powstały w epoce odrodzenia i oświecenia; w XIX w. ukształtowały się niezależne systemy wychowania fizycznego: oparty na gimnastyce bez elementów sportowych oraz (głównie w USA) oparty na grach i zabawach sportowych; po II wojnie światowej do wychowania fizycznego w coraz szerszym stopniu wprowadzano zajęcia typowo sportowe.
Wychowanie fizyczne w RP [edytuj]
Polska myśl w zakresie wychowania fizycznego sięga tradycjami odrodzenia (m.in. Wojciech Oczko i Sebastian Petrycy), a pełny wyraz znalazła w pracach Komisji Edukacji Narodowej i w publikacjach Jędrzeja Śniadeckiego; nowoczesne kierunki w polskim wychowaniu fizycznym wytyczyli międzywojenni lekarze-pedagodzy (m.in. Eugeniusz Piasecki, Władysław Leon Osmolski, Z. Gilewicz); wraz z rozwojem wychowania fizycznego jako praktyka procesu pedagogicznego narodziła się jego teoria i wyodrębniły nauki o wychowaniu fizycznym, tworząc z czasem wyspecjalizowane instytucje naukowe, towarzystwa i czasopisma zajmujące się tą problematyką. Obecnie rozwojowi wychowania fizycznego w świecie patronuje UNESCO przez międzynarodowe organizacje, m.in. Międzynarodową Federację Wychowania Fizycznego (FIEP); w Polsce działalność naukowo-dydaktyczną prowadzi 6 wyższych uczelni wychowania fizycznego oraz Polskie Towarzystwo Naukowe Kultury Fizycznej (PTNKF).
Cel wychowania fizycznego [edytuj]
Wychowanie fizyczne ma na celu wykształcenie w człowieku pewnych cech osobowości i grup mięśniowych w ich całokształcie fizjologicznym, aby mógł osiągnąć odpowiednio wysokie wyniki sportowe w programowej dyscyplinie sportowej. W konkurencji sportowej, wychowanie fizyczne odgrywa bardzo ważną rolę w szczególności określeniem celów ogólnych prawidłowości stosowanych metod oraz kierunkiem ich najbardziej skutecznego zastosowania w danej dziedzinie sportu. Nadrzędnym celem wychowania fizycznego jest m.in. kształtowanie prawidłowej budowy ciała, rozwijanie sprawności fizycznej, podnoszenie odporności i zdrowia organizmu oraz wyrabianie nawyków czynnej rekreacji;
Pedagog wychowania fizycznego [edytuj]
Wychowanie fizyczne - wg Osiński W. to zamierzona i świadoma działalność ukierunkowana na wytworzenie właściwego zespołu postaw i nastawień; przekazywanie podstawowych wiadomości, a także wdrażanie do hartowania na bodźce środowiskowe oraz poprawę wydolności, motoryczności i postawy ciała.
Psycholog zachowania fizycznego [edytuj]
Zasady zachowania fizycznego stanowią niepodważalne, powszechnie respektowane prawa fizyki stosowanej w biomasie człowieka, według których wartości fundamentalnych wielkości fizycznych, jak energia czy masa, nie zmieniają się globalnie przy zajściu jakiegoś procesu lub przemiany. Te ww. kryteria wyznaczają zachowanie człowieka w stosunku do jego fizycznej (cielesnej) postaci.
Ciekawostki naukowe [edytuj]
Poprzez rywalizację sportową możemy zbadać patofizjologię człowieka i jego parametry wytrzymałościowe, a tym samym możemy poznać jego rozwijająca się naturę somatyczną. Filozoficzne ujęcie człowieka w sposób mechanistyczny prowadzi do rozwoju takich nauk jak: genetyka, medycyna, psychologia kliniczna i pedagogika sportu (wychowanie fizyczne).
