Wzdręga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wzdręga
Scardinius erythrophthalmus[1]
(Linnaeus, 1758)
Wzdręga
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd karpiokształtne
Rodzina karpiowate
Rodzaj Scardinius
Gatunek wzdręga
Synonimy
  • Abramis crysoleucas roseus Bean, 1903
  • Cyprinus caeruleus Yarrell, 1833
  • Cyprinus compressus Hollberg, 1822
  • Cyprinus erythrophthalmus Linnaeus, 1758
  • Cyprinus erythrops Pallas, 1814
  • Cyprinus fuscus Vallot, 1837
  • Cyprinus scardula Nardo, 1827
  • Leuciscus apollonitis Richardson, 1857
  • Leuciscus caeruleus Yarrell, 1837
  • Leuciscus erythrophthalmus Linnaeus, 1758
  • Notemigonus crysoleucas roseus Bean, 1903[2]
  • Scardinius crocophthalmus Walecki, 1863
  • Scardinius erithrophthalmus Linnaeus, 1758
  • Scardinius eruthrophthalmus Linnaeus, 1758
  • Scardinius erythrophthalmus achrus Stephanidis, 1950
  • Scardinius erythrophthalmus dojranensis Karan, 1924
  • Scardinius erythrophthalmus rutiloides Vladykov, 1931
  • Scardinius hesperidus Heckel, 1843
  • Scardinius macrophthalmus Heckel & Kner, 1858
  • Scardinius platizza Heckel, 1845
  • Scardinius scardafa ohridana Vladykov & Petit, 1930
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło wzdręga w Wikisłowniku

Wzdręga[4], krasnopiórka[4] (Scardinius erythrophthalmus) – gatunek ryby z rodziny karpiowatych (Cyprinidae), często mylona z płocią, od której jest bardziej jaskrawo ubarwiona i ciało ma silniej spłaszczone.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Stado wzdręg w naturalnym środowisku. Jezioro Ostrów na Pojezierzu Myśliborskim

Wody całej Europy z wyjątkiem Półwyspu Iberyjskiego, Szkocji, północnej Skandynawii i Krymu. Preferuje nizinne, silnie zarośnięte, wolno płynące rzeki lub jeziora o dnie mulistym. Żyje w małych stadach, skupiając się bliżej powierzchni w ciepłych i spokojnych zatoczkach. Nadaje się do hodowli w małych przydomowych stawkach.

Cechy morfologiczne[edytuj | edytuj kod]

Osiąga długość 25–30 (maksymalnie 40) cm i masę ciała do 1 kg. Ciało bocznie spłaszczone. Otwór gębowy mały, w położeniu końcowym, skierowany skośnie ku górze. Pomiędzy płetwami piersiowymi a odbytową występuje ostry, pokryty łuskami kil. Płetwa grzbietowa przesunięta do tyłu (jej przednia krawędź znajduje się na wysokości tylnej krawędzi płetw piersiowych). Grzbiet jest niebieskozielony, boki srebrzystobiałe z wyraźnym złotawym odcieniem. Płetwy grzbietowa i piersiowe szare z czerwonawym odcieniem, pozostałe płetwy jaskrawoczerwone. Tęczówka oka żółta lub pomarańczowa.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Młode osobniki żywią się planktonem, a po osiągnięciu długości około 7 cm zaczynają zjadać głównie roślinność wodną.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Tarło odbywa się w kwietniu i maju, czasem także w czerwcu, jeśli wiosną wody przybrzeżne nie osiągną odpowiedniej temperatury. Ikra jest składana na roślinach wodnych, a ponieważ jest lepka łatwo się do nich przyczepia. Samice w tym okresie przybierają szatę godową pokrywając się na głowie i grzbiecie wysypką tarłową. Samica składa do 100 000 czerwonych jaj o średnicy 1,5 mm. Osobniki mogą prawdopodobnie dożywać do 20 lat, dojrzałość płciową osiągają pomiędzy 2 a 4 rokiem życia.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Wymiar ochronny 15 cm
Okres ochronny brak
Rekord Polski 46 cm (2005)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Scardinius erythrophthalmus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. ITIS
  3. Scardinius erythrophthalmus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Lewczuk: Ogródek wodny. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1994. ISBN 83-09-01596-8.