Złodzieje dzieci Rosetta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Złodzieje dzieci Rosetta
Il ladro di bambini
Gatunek dramat, obyczajowy
Data premiery Włochy 10 kwietnia 1992
Stany Zjednoczone 3 marca 1993
Kraj produkcji  Włochy
 Szwajcaria
 Francja
Język włoski
Czas trwania 114 min.
Reżyseria Gianni Amelio
Scenariusz Gianni Amelio,
Giorgia Cecere
Główne role Enrico Lo Verso,
Valentina Scalici,
Giuseppe Ieracitano
Muzyka Franco Piersanti
Zdjęcia Tonino Nardi,
Renato Tafuri
Scenografia Andrea Crisanti
Kostiumy Gianna Gissi,
Luciana Morosetti
Montaż Simona Paggi
Produkcja Angelo Rizzoli Jr.
Wytwórnia RAI, Canal+, Arena Films, Alia Film
Nagrody Festiwal Filmowy w Cannes (Wielka Nagroda Jury, Nagroda Jury Ekumenicznego)

Felix (najlepszy europejski film roku)

David di Donatello (najlepszy film, reżyser, muzyka, montaż)

Srebrna Taśma (najlepsza reżyseria i scenariusz)

Nagroda Młodych Artystów (najlepsza młoda aktorka w filmie obcojęzycznym)

Złodzieje dzieci Rosetta (tytuł oryg. Il ladro di bambini, 1992) – fabularny film obyczajowy w koprodukcji włosko-szwajcarsko-francuskiej i reżyserii Gianniego Amelio z 1992 roku.

Operatorami w tym filmie byli: Tonino Nardi i Renato Tafuri, a muzykę skomponował Franco Piersanti. Film zdobył wiele nagród, z których najważniejsze to nagrody na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1992 i nominacja do Złotej Palmy. Otrzymał ponadto Felixa w kategorii Najlepszy Film Fabularny, Srebrną Taśmę za najlepszą reżyserię i scenariusz oraz Nagrodę Młodych Artystów za najlepszą damską rolę dla Valentiny Scalici.

W filmie opowiadającym historię młodego kalabryjskiego karabiniera eskortującego dwójkę nastolatków do zakładu wychowawczego zagrali obok Enrico Lo Verso: Vincenzo Peluso, Celeste Brancato i Florence Darel.

Opis filmu[edytuj | edytuj kod]

Film rozpoczyna scena rozgrywająca się w Mediolanie, w rodzinie sycylijskich imigrantów. Matka samotnie wychowuje dziewięcioletniego Luciano i jedenastoletnią Rosettę, którą zmusza do prostytucji, by utrzymać siebie i rodzinę. Luciano ma astmę. W końcu o całym procederze dowiadują się władze. Matka trafia do więzienia. Dzieci muszą udać się do zakładu wychowawczego do Rzymu. Do eskorty zostaje przyznany młody karabinier Antonio. Po drodze napotykają na różnego rodzaju trudności. Antonio zostaje nawet oskarżony o uprowadzenie dzieci.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]