Zasław (Białoruś)
| Zasław Заслаўе |
|||
Cerkiew w Zasławiu |
|||
|
|||
| Państwo | |||
| Obwód | miński | ||
| Powierzchnia | 14,2 km² | ||
| Populacja (2010) • liczba ludności |
14200[1] |
||
Zasław (biał. Заслаўе, Zasłauje, [za'sɫau̯je], dawniej Zasław Litewski) – miasto na Białorusi, w obwodzie mińskim, 12 km na północny zachód od Mińska nad rzeką Świsłocz; 14,2 tys. mieszkańców (2010).
Spis treści |
Historia[edytuj]
Miasto wymieniane już w X wieku, stolica oddzielnego księstwa zasławskiego, w XVI wieku włączonego do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Już w XI wieku miasto było silnie ufortyfikowane – większa jego część jest obecnie rezerwatem archeologicznym. 15 kwietnia 1906 roku rosyjska policja wykryła w Zasławiu tajną polską szkołę, w której Antonina Wojzbun uczyła języka polskiego 25 dzieci w wieku 8–17 lat. Nauczycielka została ukarana grzywną w wysokości 50 rubli z możliwością jej zamiany na 15 dni aresztu[2]. W latach 1919–1920 pod tymczasową polską administracją, centrum administracyjne gminy Zasław w powiecie mińskim okręgu mińskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich.
Zabytki[edytuj]
- Zamek w Zasławiu (w ruinie), około 1 km od dworca kolejowego. Na jego majdanie znajduje się Cerkiew Przemienienia Pańskiego, wcześniej kościół katolicki z 1577. Po zamku został zarys wału z widocznym kawałkiem muru. Obiekt opisany jest jako pomnik archeologii z XI-XVII wieku. Po drugiej stronie drogi znajduje się zachowany kościół obronny.
Przypisy
- ↑ Численность населения по Республике Беларусь, областям и г. Минску (тысяч человек) на 1 января 2010 года (ros.)
- ↑ Życie społeczno-kulturalne. Oświata. W: Między nadzieją…. s. 33.
Bibliografia[edytuj]
- Dariusz Tarasiuk: Między nadzieją a niepokojem. Działalność społeczno-kulturalna i polityczna Polaków na wschodniej Białorusi w latach 1905–1918. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 211. ISBN 978-83-227-2629-7.
Linki zewnętrzne[edytuj]
- Jurkau kutoczak — Юркаў куточак — Yury's Corner. Zasław
- Zasław w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XIV (Worowo – Żyżyn) z 1895 r.