Zenon Jaskuła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zenon Jaskuła
Zenon Jaskuła
Narodowość  Polska
Data urodzenia 4 czerwca 1962
Wzrost 1.83 m
Waga 77 kg
Drużyna zakończył karierę
Największy sukces 2. miejsce w igrzyskach olimpijskich (1988)
3. miejsce w Tour de France (1993)
1. miejsce na 4. (druż.) i 16. etapie Tour de France (1993)
Drużyny
1990
1991
1992 - 1993
1994
1995
1996
1997
Diana-Colnago
Del Tongo-MG Boys
GB-MG Maglificio
Jolly Componibili-Cage
Aki-Gipiemme
Brescialat
Mapei-GB
Dyscypliny kolarstwo szosowe
Dorobek medalowy
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Zenona Jaskuły

Zenon Jaskuła (ur. 4 czerwca 1962 w Śremie) – polski kolarz szosowy, początkowo amatorski (do 1989), następnie zawodowy (od 1990 do 1997), wicemistrz olimpijski i wicemistrz świata w wyścigu drużynowym; trzeci kolarz Tour de France (1993), wielokrotny mistrz Polski.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Zenon Jaskuła w 1987 roku
Zenon Jaskuła podczas Tour de France 1993

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Kolarstwo zaczął uprawiać w 1977 w LZS Piast Śrem. W 1982 występował w zespole LZS Wielkopolska, w latach 1983-1984 w Gwardii Katowice, w latach 1984-1989 w Orlętach Gorzów. W peletonie amatorskim zdobył drużynowo srebrny medal na igrzyskach olimpijskich w Seulu (1988 - razem z Joachimem Halupczokiem, Markiem Leśniewskim i Andrzejem Sypytkowskim) i mistrzostwach świata w Chambéry (1989) w drużynowym wyścigu szosowym na 100 km (w tym samym składzie). Ponadto reprezentował Polskę w indywidualnym wyścigu szosowym na mistrzostwach świata, zajmując 60. miejsce na MŚ w Giavera del Montello (1985), 72. na MŚ w Villach (1987) i 45. na MŚ w Chambéry (1989) oraz w wyścigu drużynowym, zajmując piąte miejsce na MŚ 1985 i siódme na MŚ 1987. Był trzykrotnym mistrzem Polski w jeździe indywidualnej na czas (1986, 1987, 1988) oraz mistrzem Polski w jeździe parami (1985 - z Lechem Piaseckim). Pięciokrotnie sięgał po wicemistrzostwo Polski (1985 w jeździe indywidualnej na czas, 1987 - w jeździe parami z Romanem Jaskułą, 1989 - w jeździe parami z Robertem Chełstowskim, 1983 i 1984 w wyścigu drużynowym na 100 km). Trzykrotnie sięgał po brązowy medal mistrzostw Polski (1989 - w jeździe indywidualnej na czas, 1984 - w jeździe parami z Dariuszem Zakrzewskim, 1988 - w - w jeździe parami z Robertem Chełstowskim).

W 1986 wygrał wyścig Settimana Ciclistica Bergamasca. Czterokrotnie startował w Wyścigu Pokoju (1986 - 27 m., 1987 - 5 m., 1988 - 13 m., 1989 - 3 m.). W 1985 wygrał prolog i dwa etapy Tour de Pologne, a w klasyfikacji końcowej wyścigu był szósty.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1990 został jednym z pierwszych polskich kolarzy zawodowych. W tym samym roku wygrał pierwsze mistrzostwa Polski w indywidualnym wyścigu szosowym zawodowców. Jego największymi sukcesami były wygrany etap oraz trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej Tour de France w 1993 (był również ze swoim zespołem zwycięzcą etapu drużynowego). Był pierwszym kolarzem z Europy Środkowo-Wschodniej który stanął na podium "Wielkiej Pętli". Sukces ten przyniósł mu drugie miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski. W 1997 wygrał wyścig dookoła Portugalii, a w klasyfikacji końcowej Tour de Pologne był drugi.

Startował także siedmiokrotnie w Giro d'Italia (1990 - 20 m., 1991 - 9 m., 1992 - 17 m., 1993 - 10 m., 1994 - nie ukończył, 1995 - 38 m., 1996 - 20 m.), dwukrotnie w Vuelta a España (1990 i 1994 - nie ukończył) a w Tour de France poza udanym 1993 rokiem jeszcze czterokrotnie (1992 - nie ukończył, 1995 - 46 m., 1996 - nie ukończył, 1997 - 59 m.)

Reprezentował Polskę na mistrzostwach świata - w indywidualnym wyścigu szosowym startował w 1990 (24 m.), 1991 (nie ukończył), 1993 (nie ukończył), 1994 (39 m.), 1995 (18 m.), 1997 (62 m.), w jeździe indywidualnej na czas - w 1994 (9 m.), 1995 (7 m.), 1997 (9 m.). Nieszczęśliwy wypadek bezpośrednio przed zawodami (kolizja z samochodem w czasie treningu) uniemożliwił mu start na igrzyskach olimpijskich w Atlancie (1996).

Karierę kolarską zakończył w wieku 35 lat po zakończeniu sezonu 1997.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery sportowej został przedsiębiorcą w branży budownictwa i wykończenia wnętrz.

Jego bratem jest kolarz Roman Jaskuła, natomiast inny kolarz Andrzej Jaskuła nie jest z nim spokrewniony.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2000)[1].

Najważniejsze osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]