Joachim Halupczok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joachim Halupczok
Pomnik Halupczoka w Niwkach (2011)
Pomnik Halupczoka w Niwkach (2011)
Narodowość  Polska
Data urodzenia 3 czerwca 1968
Data śmierci 5 lutego 1994
Pseudonim "Achim"
Wzrost 1.80 m
Waga 78 kg
Drużyny
1990
1991
1992
Diana - Colnago
Del Tongo - MG Boys
GB - MG Maglificio
Dyscypliny kolarstwo szosowe
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Seul 1988 kolarstwo
(Druż. na czas)
Mistrzostwa świata
Złoto
Chambéry 1989 Start wspólny (A)
Srebro
Chambéry 1989 Druż. na czas

Joachim Halupczok (ur. 3 czerwca 1968 w Niwkach, zm. 5 lutego 1994 w Opolu) – polski kolarz szosowy, wicemistrz olimpijski, dwukrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początkowo trenował w klubie LKS Ziemia Opolska. W 1988 został powołany do kadry Polski i wraz z drużyną wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Seulu. Zdobył tam srebrny medal w jeździe drużynowej na czas na 100 km[1]. Startował także w drużynie w konkurencjach torowych.

26 sierpnia 1989 Joachim Halupczok zdobył złoty medal w gronie amatorów na mistrzostwach świata w Chambéry (Francja). Wygrał mistrzowski wyścig z dużą przewagą nad rywalami. Ten sukces przyniósł mu wygraną w plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca Polski.

W 1990 podpisał kontrakt zawodowy i wziął udział w mistrzostwach świata w Utsunomiya. Jesienią tego roku wynikły problemy zdrowotne (arytmia serca), które spowodowały, że musiał zrezygnować ze sportu. Podejrzewano, że przyczyną problemów było nadużywanie środków dopingujących (EPO)[2]. Odmiennego zdania jest prof. Romuald Lewicki z Zakładu Medycyny Sportowej WAM w Łodzi, który uważa, że doniesienia na temat EPO są nieprawdziwe. Zawodnik nie miał wrodzonej ani nabytej choroby serca, a arytmia mogła być następstwem nieleczonych infekcji dróg oddechowych[3]. Faktem jest natomiast, że na arytmię serca cierpiał jego ojciec, a także syn kolarza[4].

5 lutego 1994 odbywały się zawody piłki nożnej halowej w Opolu. Joachim Halupczok miał tam wystąpić rekreacyjnie jako bramkarz. W czasie rozgrzewki zasłabł i stracił przytomność. Zmarł w drodze do szpitala. Lekarz patomorfolog, który przeprowadził sekcję zwłok Halupczoka, wykluczył, że jego śmierć spowodował zawał serca[5].

Został pochowany na cmentarzu w Osowcu Śląskim.

Miał żonę Barbarę oraz dwoje dzieci, syna Roberta i córkę Annę[6].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W hołdzie kolarzowi odbywa się Memoriał Joachima Halupczoka na Ziemi Turawskiej[7].

21 sierpnia 2010 w rodzinnych Niwkach został odsłonięty pomnik Joachima Halupczoka przedstawiający go jako kolarza na rowerze szosowym; autorem rzeźby był Wit Pichurski[8][9].

Najważniejsze osiągnięcia sportowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Joachim Halupczok Biography and Olympic Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 11 października 2012].
  2. Adam Bodziak. Wielkie koksowanie (artykuł we Wprost). „Wprost”. 35/2006 (1237). [dostęp 2009-05-05]. 
  3. Sylwetka Halupczoka w serwisie Polskiego Komitetu Olimpijskiego. [dostęp 2008-01-08].
  4. O jeden skurcz za dużo - mija 20 lat od śmierci Joachima Halupczoka. onet.pl, 5 lutego 2014. [dostęp 6 lutego 2014].
  5. Czy Halupczok zmarł przez EPO?. sport.pl, 22 sierpnia 2010. [dostęp 6 lutego 2014].
  6. Joachim Halupczok. sokol-kety.pl. [dostęp 6 lutego 2014].
  7. 20 lat temu zmarł Joachim Halupczok. naszosie.pl, 5 lutego 2014. [dostęp 6 lutego 2014].
  8. WSPOMNIENIE. zsm.opole.pl, 18 sierpnia 2010. [dostęp 6 lutego 2014].
  9. Pomnik Halupczoka. tvp.pl, 21 sierpnia 2010. [dostęp 6 lutego 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]