Zhang Qun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Zhang.
Zhang Qun
Zhang Qun
Chińskie nazwisko i imię
Hanyu pinyin Zhāng Qún
Wade-Giles Chang Ch’ün
Zn. tradycyjne 張群
Zn. uproszczone 张群

Zhang Qun (ur. 9 maja 1889, zm. 14 grudnia 1990[1]) – polityk chiński.

Pochodził z Huayang w prowincji Syczuan. Otrzymał tradycyjną edukację konfucjańską i w 1906 roku dostał się na studia w Akademii Wojskowej w Baoding. W 1907 roku wysłany na stypendium rządowe do Tokio, gdzie poznał Czang Kaj-szeka, którego do końca życia był bliskim współpracownikiem. W Japonii Zhang i Czang wstąpili razem do republikańskiej Ligi Związkowej. Po ukończeniu edukacji służył w armii japońskiej, w 1911 roku powrócił jednak do Chin, by wziąć udział w rewolucji Xinhai. W 1913 roku uczestniczył w tzw. drugiej rewolucji, skierowanej przeciwko dyktatorskim zapędom prezydenta Yuan Shikaia; po jej upadku uciekł do Japonii.

Gdy Yuan Shikai ogłosił się w 1915 roku cesarzem, Zhang potajemnie przedostał się do Szanghaju, gdzie zajął się organizowaniem ruchu oporu. Na początku lat 20. walczył pod wodzą Feng Yuxianga przeciwko militarystycznemu rządowi pekińskiemu. Po ekspedycji północnej zajmował wysokie stanowiska w strukturach Kuomintangu, wojsku i dyplomacji. W 1928 roku wszedł w skład Centralnego Komitetu Wykonawczego KMT. W latach 1929-1931 był burmistrzem Szanghaju, następnie 1933-1935 gubernatorem prowincji Hubei. Od 1935 do 1937 roku był ministrem spraw zagranicznych Republiki Chińskiej. Uległy wobec Japończyków, nie potrafił przeciwstawić się ich ekspansji w północnych Chinach, próbując do samego końca szukać porozumienia na drodze negocjacji.

Po wybuchu w 1937 roku wojny z Japonią został sekretarzem generalnym Narodowej Rady Obrony. Od 1940 do 1945 roku piastował urząd gubernatora prowincji Syczuan. W 1946 roku był delegatem na zakończone niepowodzeniem rozmowy pokojowe z komunistami.

W latach 1947-1948 piastował urząd premiera Republiki Chińskiej, bezskutecznie próbując przeprowadzić reformę rolną i stabilizację pieniądza. W obliczu ofensywy komunistycznej pod koniec 1949 roku uciekł wraz z rządem kuomintangowskim na Tajwan. W latach 50. jako doradca prezydencki działał aktywnie na rzecz współpracy japońsko-tajwańskiej. W 1965 roku był obserwatorem rządu RCh na II soborze watykańskim.

Przypisy

  1. Chang Chun Is Dead;Taiwan Aide Was 101 (ang.). The New York Times, 1990-12-16. [dostęp 2013-05-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biographical Dictionary of Republican China, Volume 1, edited by Howard L. Boorman, Columbia University Press, New York 1967.
Wikimedia Commons