Wellington Koo
| Wellington Koo | |
| Chińskie nazwisko i imię | |
| Hanyu pinyin | Gù Wéijūn |
| Wade-Giles | Ku Wei-chün |
| Zn. tradycyjne | 顧維鈞 |
| Zn. uproszczone | 顾维钧 |
| Data i miejsce urodzenia | 29 stycznia 1887 Szanghaj |
| Data i miejsce śmierci | 14 listopada 1985 Nowy Jork |
| Tymczasowy prezydent Republiki Chińskiej | |
| Okres urzędowania | od 1 października 1926 do 16 czerwca 1927 |
| Poprzednik | Du Xigui |
| Następca | Czang Kaj-szek |
| Premier Republiki Chińskiej | |
| Okres urzędowania | od 2 lipca 1924 do 14 września 1924 |
| Poprzednik | Sun Baoqi |
| Następca | Yan Huiqing |
| Okres urzędowania | od 1 października 1926 do 16 czerwca 1927 |
| Poprzednik | Du Xigui |
| Następca | Hu Weide |
| Ambasador Republiki Chińskiej w USA | |
| Okres urzędowania | od 1946 do 1956 |
| Poprzednik | Wei Daoming |
| Następca | Dong Xiangguang |
| Odznaczenia | |
Vi Kyuin Wellington Koo (ur. 29 stycznia 1887 w Szanghaju, zm. 14 listopada 1985 w Nowym Jorku) – chiński polityk i dyplomata, tymczasowy prezydent państwa w latach 1927-1928. Przedstawiciel Chin na paryskiej konferencji pokojowej w 1919.
Spis treści |
Zarys biografii[edytuj]
Kształcił się w Stanach Zjednoczonych. W 1915 ujawnił posłowi amerykańskiemu w Pekinie 21 żądań Japonii wobec Chin, następnie w latach 1915-1920 chiński ambasador w Waszyngtonie. Reprezentował Chiny na paryskiej konferencji pokojowej w 1919. Jako jedyny jej uczestnik nie podpisał traktatu wersalskiego, na skutek czego Chiny nie przyjęły go. W latach 1921-1922 był przedstawicielem Chin na konferencji waszyngtońskiej.
W latach 1921, 1924 i 1931 był ministrem spraw zagranicznych Chin, a w 1924 piastował urząd premiera. Urząd premiera sprawował ponownie w okresie od 1 października 1926 do 16 czerwca 1927, będąc wówczas jednocześnie również głową państwa.
W latach 1946-1956 ponownie był chińskim ambasadorem w USA, a w okresie 1957-1967 – sędzią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.
Odznaczenia[edytuj]
Przypisy
- ↑ Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 15 października 2011].
Bibliografia[edytuj]
- Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004. ISBN 83-88542-68-0.
|
||||||||||||||||||||