Łąkomin (wieś w województwie lubuskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łąkomin
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat gorzowski
Gmina Lubiszyn
Sołectwo Brzeźno
Wysokość 47 m n.p.m.
Liczba ludności (2004) 4
Strefa numeracyjna (+48) 95
Kod pocztowy 66-433
Tablice rejestracyjne FGW
SIMC 0182685
Położenie na mapie gminy Lubiszyn
Mapa lokalizacyjna gminy Lubiszyn
Łąkomin
Łąkomin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łąkomin
Łąkomin
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Łąkomin
Łąkomin
Ziemia 52°45′59,3″N 14°51′28,9″E/52,766472 14,858028

Łąkomin (niem. do 1945 r. Lindwerder[1]) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Lubiszyn.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. Według danych z 2004 r. liczyła 4 mieszkańców[2]. Łąkomin wraz z Buszowem należą do sołectwa Brzeźno. Przez wieś przepływa rzeczka Łąkomianka (niem. do 1945 r. Sennewitz; Ścieniawica[3]).

Historia[edytuj]

Miejscowość została założona w 1765 r. na terenie starej smolarni, jako kolonia Barnówka[4][5]. W 1801 r. mieszkało tutaj 3 kolonistów i znajdowała się smolarnia[6]. W 1844 r. Łąkomin liczył już 27 budynków mieszkalnych[7], działał młyn (Sennewitz Mühle). Od 29.04.1872 r. stał się oddzielną gminą (niem. Gemeinde) i uniezależnił od Barnówka[8]. W końcu XIX w. wybudowano tu pałac, którego właścicielem był berliński przemysłowiec. Po 1945 r. wieś popadła w ruinę, a wiele budynków zostało rozebranych prawdopodobnie na rzecz odbudowy Warszawy. Ocalał jedynie pałac (splądrowany przez wojska radzieckie) i zabudowania przypałacowe[9]. Polska nazwa Łąkomin została nadana w 1948 r.[1]

Ludność[edytuj]

Ludność w ostatnich 3 stuleciach[10][11][12][7][13]:

Atrakcje turystyczne[edytuj]

  • Pałac myśliwski - pochodzi z końca XIX w. W czasach PRL stanowił własność gorzowskiej firmy Stilon i funkcjonował jako zakładowy ośrodek wypoczynkowy. Aktualnie (2014 r.) własność prywatna - Centrum Konferencyjno-Wypoczynkowe & SPA - Pałacyk „Łąkomin”. W skład kompleksu wchodzą również: budynek dawnego młyna, pomieszczenia gospodarcze, park, staw[9].

Przypisy[edytuj]

  1. a b M.P. z 1948 r. Nr 14, poz. 55
  2. Plan rozwoju lokalnego gminy Lubiszyn. , s. 31, 2004. Lubiszyn. 
  3. Ścieniawica to lewy dopływ Myśli; w swoim górnym biegu, od źródeł do dopływu spod Mosiny, posiada drugą nazwę „Łąkomianka”.
  4. Berthold Schulze: Neue siedlungen in Brandenburg 1500-1800. Berlin: Kommissionsverlag von Gsellius, 1939, s. 75.
  5. Berghaus: Geographisch-historisch-Statistisches Landbuch der Provinz Brandenburg und des Markgrafthums Niederlausitz in der Mitte des 19. Jhrhndts. T. 3. Brandenburg: A. Müller, 1856, s. 464.
  6. Friedrich Wilhelm August Bratring: Statistisch-topographische Beschreibung der gesammten Mark Brandenburg. T. 3. Berlin: Friedrich Mauer, 1809, s. 159.
  7. a b Topographischstatistische Uebersicht des Regierungsbezirks Frankfurth a. d. O. Nebst einer Karte. Frankfurt a.d.O.: 1844, s. 118.
  8. Statistisches Landesamt Prussia: Die Gemeinden und Gutsbezirke des Preussischen Staates und ihre Bevölkerung: Nach den Urmaterialien der allgemeinen Volkszählung vom 1. december 1871 bearb. und zusammengestellt vom Königlichen Statistischen Bureau. T. II. Provinz Brandenburg. Berlin: Königl. Statistisches Bureau, 1873, s. 146.
  9. a b Pałacyk Łąkomin. Historia. [dostęp 2014-07-18].
  10. Topographische Uebersicht des Appellationsgerichts-Departements Frankfurt a/O: Zusammengestellt von Güthlein. Gustav Harnecker & Co., 1856, s. 97.
  11. Statistisches Landesamt Prussia: Die Gemeinden und Gutsbezirke des Preussischen Staates und ihre Bevölkerung: Nach den Urmaterialien der allgemeinen Volkszählung vom 1. december 1871 bearb. und zusammengestellt vom Königlichen Statistischen Bureau. T. II. Provinz Brandenburg. Berlin: Königl. Statistisches Bureau, 1873, s. 144.
  12. Deutsche Verwaltungsgeschichte. Kreis Landsberg/Warthe. [dostęp 2014-07-19].
  13. Alexander August Mutzell: Neues topographisch-Stattisch-Geographisches Wörterbuch des Preussischen Staats. T. 1. Halle: K.A. Kümmel, 1821, s. 97.