Škoda MU-6

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Škoda MU-6
Dane podstawowe
Państwo  Czechosłowacja
Producent Škoda Pilzno
Typ pojazdu tankietka/czołg lekki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4
Historia
Prototypy 1933
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Silnik 1 silnik benzynowy Škoda, 6-cylindorwy o mocy 55 KM (40,5 kW) przy 2700 obr./min
Pancerz 4 – 5,5 mm
Długość 3,84 m
Szerokość 1,87 m
Wysokość 1,93 m
Masa 3 000 kg
Nacisk jedn. 0,5 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 41 km/h
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,50 m
Rowy (szer.) 1,50 m
Ściany (wys.) 0,50 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata Škoda A2 kal. 47 mm, 2 karabiny maszynowe vz. 26, kal. 7,92 mm
Użytkownicy
Czechosłowacja

Škoda MU-6czechosłowacka prototypowa tankietka z okresu międzywojennego.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

W 1933 roku w zakładach Škoda w Pilźnie opracowano tankietkę oznaczoną jako MU-6, która choć słabo opancerzona, posiadała silne uzbrojenie, tak że mogła być traktowana jako lekki czołg. Pojazd ten bowiem został wyposażony w działo kal. 47 mm, zamontowane w obrotowej wieży. Projekt tego pojazdu był więc pojazdem pośrednim między tankietką a czołgiem lekkim.

Armia czechosłowacka nie zainteresowała się tym pojazdem, nawet gdy w 1934 roku zainstalowano w nim nowe działo Škoda Z1 kal. 40 mm o podwójnym zastosowaniu, gdyż mogło być ono stosowane jako działo przeciwpancerne, jak również jako przeciwlotnicze. Główną wadą bowiem tego pojazdu było bardzo słabe opancerzenie.

W związku z tym zaniechano dalszych prac nad tym pojazdem, a zbudowano jedynie jego prototyp.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Tankietka ta służyła jedynie do prób fabrycznych.

Opis pojazdu[edytuj | edytuj kod]

Tankietka MU-6 było zbudowane na podwoziu gąsienicowym, na którym zamontowano obrotową wieżę, w której umieszczono armatę przeciwpancerną A2 kal. 47 mm, oraz karabin maszynowy kal. 7,92 mm, drugi karabin maszynowy był umieszczony w kadłubie tankietki. Napęd stanowił silnik benzynowy, 6-cylindrowy, chłodzony powietrzem o mocy 55 KM. Pancerz był słaby, o grubości od 4 do 5,5 mm. Projekt przewidywał także możliwość zamontowania trzeciego karabinu maszynowego w miejsce działa.

W 1934 roku w prototypie zamontowano armatę Z1 kal. 40 mm o podwójnym zastosowaniu (przeciwpancernym i przeciwlotniczym).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Vladimír Francev, Charles K. Kliment: Československá obrněná vozidla 1918-1948. Praga: Vydavateľstvo Naše vojsko, 2004, s. 44-45, 333. ISBN 80-86158-40-3. (cz.)