3 Grupa Łączności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
3 Grupa Łączności
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1929
Rozformowanie 1931
Dowódcy
Pierwszy ppłk łącz. Zenon Nosowicz
Ostatni ppłk łącz. Stefan Popiel
Organizacja
Dyslokacja Przemyśl
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk wojska łączności
Podległość Ministerstwo Spraw Wojskowych

3 Grupa Łączności (3 GŁącz) - związek organizacyjny łączności Wojska Polskiego.

Wiosną 1929 została wprowadzona nowa organizacja wojsk łączności, której cechą charakterystyczną było oddzielenie spraw dowodzenia od administracji (służba łączności)[1]. W nowej organizacji powołano do życia Szefostwo Łączności Ministerstwa Spraw Wojskowych, Centrum Wyszkolenia Łączności oraz trzy dowództwa grup łączności. Dowódcy grup byli niezależni od szefa Szefostwa Łączności M.S.Wojsk. (mjr łącz. inż. Kazimierz Goebel) i podlegali bezpośrednio generałowi Kazimierzowi Fabrycemu, II wiceministrowi spraw wojskowych, a od 31 lipca 1931 - I wiceministrowi spraw wojskowych.

Dowództwo 3 Grupy Łączności zostało utworzone w Przemyślu, a jego skład osobowy wyłoniony spośród oficerów 2 pułku łączności z Jarosławia. Na stanowisko dowódcy grupy został wyznaczony ppłk łącz. Zenon Nosowicz, dotychczasowy dowódca 2 płącz. Pierwszym oficerem sztabu został mjr łącz. Stanisław Rausz, dotychczasowy dowódca II batalionu, natomiast drugim oficerem sztabu kpt. łącz. Władysław Marwicz (Maron)[2].

Dowództwu grupy zostały podporządkowane następujące oddziały i pododdziały łączności:

  • 2 pułk łączności w Jarosławiu,
  • 2 kompania szkolna łączności,
  • 6 kompania szkolna łączności,
  • Stacja Radiotelegraficzna Lwów,
  • Stacja Radiotelegraficzna Równe[3].

Z dniem 31 marca 1930 ppłk łącz. Zenon Nosowicz został przeniesiony w stan spoczynku. Czasowe pełnienie obowiązków dowódcy grupy powierzono ppłk łącz. Stefanowi Franciszkowi Popielowi, dowódcy 2 płącz. Jesienią tego roku wymieniony oficer został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy grupy[4].

3 listopada 1931 Minister Spraw Wojskowych wydał rozkaz w sprawie reorganizacji wojsk łączności[5]. W ramach przeprowadzonej reorganizacji Dowództwo 3 Grupy Łączności zostało zlikwidowane. Ppłk łącz. Stefan Franciszek Popiel i mjr łącz. Stanisław Rausz zostali przeniesieni do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X z zachowaniem dotychczasowych dodatków służbowych, natomiast kpt. łącz. Władysław Marwicz (Maron) został przeniesiony do 6 batalionu telegraficznego[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Stawecki, Wojsko Marszałka Józefa Piłsudskiego ..., s. 180.
  2. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 27 kwietnia 1929 r., Nr 9, s. 117, 129.
  3. Tadeusz Böhm, Z dziejów naczelnych władz wojskowych II Rzeczypospolitej ..., s. 206.
  4. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 28 stycznia 1931 r., Nr 1, s. 5.
  5. Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939 ..., s. 197.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 23 marca 1932 r., Nr 6, s. 240.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1928, 1932.
  • Tadeusz Böhm, Z dziejów naczelnych władz wojskowych II Rzeczypospolitej. Organizacja i kompetencje Ministerstwa Spraw Wojskowych w latach 1918-1939, Wydawnictwo "Bellona", Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08368-1​.
  • Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo MON, wyd. I, Warszawa 1964.
  • Piotr Stawecki, Wojsko Marszałka Józefa Piłsudskiego 12 V 1926 - 12 V 1935, Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004, ISBN 83-7399-078-X, OCLC 830637307.