Adam Świtalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Świtalski
„Dąbrowa”
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1894
Gorlice
Data i miejsce śmierci 9 lipca 1952
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1947
Siły zbrojne cesarska i królewska Armii
Wojsko Polskie
Jednostki 1 Dywizja Piechoty Legionów
3 Dywizja Piechoty Legionów AK
Stanowiska szef sztabu dywizji piechoty
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, II wojna światowa,
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Niepodległości

Adam Świtalski ps. „Dąbrowa” (ur. 18 grudnia 1894[1] w Gorlicach, zm. 9 lipca 1952 w Warszawie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

W latach 1914-1917 walczył w Legionach Polskich. Od 1918 żołnierz Wojska Polskiego.

W latach 1922-1924 był słuchaczem III Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W styczniu 1926 roku został przeniesiony ze Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie do Dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko szefa sztabu[2]. 20 lutego 1930 roku został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie do 30 Pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[3]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 marca 1931 roku został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[4][5].

Od 1936 roku dowodził 25 Pułkiem Piechoty w Piotrkowie. Od listopada 1938 roku do marca 1939 roku był słuchaczem Kursu doskonalącego dla oficerów dyplomowanych przy W.S.Woj. w Warszawie.

W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą 25 Pułku Piechoty. Po kampanii w konspiracji: od listopada 1939 do 1943 był szefem Oddziału IV Dowództwa Głównego Służby Zwycięstwu Polski, następnie działał w Komendzie Głównej Armii Krajowej jako jej inspektor. W 1944 pełnił funkcję dowódcy 3 Dywizji Piechoty Armii Krajowej w czasie akcji „Burza”. W tym samym roku został aresztowany. Internowany był w obozie NKWD nr 179 w Diagilewie[6]. W lipcu 1947 roku internowany w obozie NKWD nr 150 w Griazowcu[7]. W 1947 wrócił do Polski i pracował jako urzędnik.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1934 roku, s. 265, sprostowano datę urodzenia Adama Świtalskiego z „13 grudnia 1894 roku” na „18 grudnia 1894 roku”.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z dnia 20 stycznia 1926 roku, s. 33.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 20 lutego 1930 roku, s. 69.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 10.
  5. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 24, 462.
  6. Tadeusz Żenczykowski, Polska lubelska 1944, Warszawa 1990, s. 226.
  7. Dariusz Rogut, Internowani oficerowie Armii Krajowej w sowieckim obozie jenieckim nr 150 w Griazowcu w latach 1947-1948, w: Sowiecki system obozów i więzień, Łódź 2013, s. 87.
  8. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu pracy niepodległościowej i organizacji wojska” M.P. z 1929 r. Nr 274, poz. 630

Bibliografia[edytuj]

  • Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 463. ISBN 83-211-1055-X.