Adam Sawczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Sawczyński
Ilustracja
Adam Sawczyński (przed 1933)
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 22 sierpnia 1892
Lwów
Data i miejsce śmierci 19 marca 1975
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Dywizjon Artylerii Konnej
18 Pułk Artylerii Lekkiej
Szkoła Podchorążych Artylerii
41 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca dywizjonu artylerii
dowódca pułku artylerii
komendant szkoły podchorążych
dowódca artylerii dywizyjnej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Adam Tymoteusz Sawczyński (ur. 22 sierpnia 1892 we Lwowie, zm. 19 marca 1975 w Londynie) – polski historyk wojskowości, pułkownik artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj]

Absolwent Uniwersytetu Lwowskiego. Brał udział w wojnie polsko-radzieckiej w szeregach 12 Pułk Artylerii Polowej. W 1924 roku dowodził I dywizjonem 12 Pułku Artylerii Polowej w Złoczowie[1]. 23 stycznia 1928 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów artylerii[2]. W 1928 roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu i wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 baterii szkolnej. W następnym roku został dowódcą dywizjonu szkolnego w Szkole Podchorążych Artylerii[3][4]. Z dniem 1 września 1931 roku został przeniesiony do 2 Dywizjonu Artylerii Konnej w Dubnie na stanowisko dowódcy dywizjonu[5]. W 1934 roku został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy[6]. 4 lipca 1935 roku został dowódcą 18 Pułku Artylerii Lekkiej w Ostrowi Mazowieckiej[7]. Pułkiem dowodził do 16 czerwca 1936 roku[8]. Na pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Przez kolejne trzy lata pełnił służbę na stanowisku komendanta Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był dowódcą artylerii dywizyjnej 41 Dywizji Piechoty (rezerwowej).

Następnie przebywał w niewoli niemieckiej w Woldenbergu. Był tam czynny w konspiracji obozowej – wykładał historię wojen i wojskowości w tajnym kształceniu obozowym. Po wojnie udał się na emigrację do Wielkiej Brytanii. Doktorat obronił w 1967 (Polskie siły zbrojne - kampania wrześniowa) pod kierunkiem Mariana Kukiela na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie. Zajmował się historią wojskowości polskiej XVI i XVII wieku a także polskim czynem zbrojnym w okresie II wojny światowej. Członek Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. W. Sikorskiego.

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Les institutions militaires polonaises au XVIIe siècle, Paris 1952.
  • Polskie instytucje wojskowe w XVII wieku, Londyn 1954.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 658, 739.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 20.
  3. Szkoła Podchorążych Artylerii. Ku uczczeniu dziesięciolecia 1923-1933. Toruń: 1933, s. 20, 72.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 431, 451.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 235.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 96.
  8. Żuralski 1994 ↓, s. 32.
  9. Dekret Naczelnika Państwa z 19 lutego 1922 r. L. 11429/V.M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 10, s. 320)
  10. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410
  11. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1987 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1831)

Bibliografia[edytuj]