Aleksander Krzysztof Naruszewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy podkanclerzego litewskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Aleksander Krzysztof Naruszewicz
Herb
Wadwicz
Rodzina Naruszewiczowie
Data i miejsce śmierci 21 czerwca 1668
Warszawa
Ojciec Krzysztof Naruszewicz
Matka Elżbieta z Szymkiewiczów
Żona

Teodora Sapieha

Dzieci

Kazimierz Naruszewicz
Katarzyna Naruszewicz
Marianna Tekla Naruszewicz

Aleksander Krzysztof Naruszewicz herbu Wadwicz (zm. 21 czerwca 1668 roku w Warszawie) – podkanclerzy litewski od 1658, pisarz wielki litewski od 1654, starosta lidzki w 1646 roku, rzeżycki w 1658 roku, wójt jakowski w 1656 roku.

Syn Krzysztofa,podskarbiego wielkiego litewskiego i Elżbiety z Szymkiewiczów. Poślubił córkę Pawła Jana Sapiehy, wojewody wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego.

Spokrewniony z licznymi rodami przez małżeństwa swych córek. Z rodem Paców przez małżeństwo córki z Piotrem Michałem, starostom żmudzkim oraz z rodem Chodkiewiczów, z Jerzym Karolem, oboźnym Wielkiego Księstwa Litewskiego.

W 1631 roku zapisał się na wydział filozofii uniwersytetu w Ingolsztacie, następnie w 1632 roku na Uniwersytet w Padwie i Bolonii w 1633 roku.

W 1655 roku wyznaczony został przez sejm na posła do Szwecji, gdzie spotkał się z Karolem X Gustawem[1]. Wraz z Janem Leszczyńskim brał udział w wielkim poselstwie do Sztokholmu w 1655 roku[2].

W 1661 roku otrzymał ze skarbu francuskiego 12 000 liwrów, tak dla jego osoby, jak dla użycia na sześciu sejmikach litewskich oraz 6000 liwrów, z których: 3000 dla starosty żmudzkiego a 3000 dla dwóch posłów ziemi żmudzkiej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. biogram z XXII tomu Polskiego Słownika Biograficznego autorstwa Andrzeja Rachuby
  2. Historia dyplomacji polskiej, t. II: 1572-1795, pod redakcją Zbigniewa Wójcika, Warszawa 1982, s. 269.
  3. Kazimierz Waliszewski, Polsko-francuzkie stosunki w XVII wieku 1644-1667. Opowiadania i źródła historyczne ze zbiorów archiwalnych francuzkich publicznych i prywatnych..., Kraków 1889, s. 102.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Władysław Poczobut Odlanicki: Pamiętnik. Warszawa: 1987.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]