Przejdź do zawartości

Aleksandr Ałtunin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Aleksandr Ałtunin
Александр Терентьевич Алтунин
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia

14 sierpnia 1921
Stieklanka, rejon kałaczinski, obwód omski

Data i miejsce śmierci

15 lipca 1989
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1939–1989

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Armia Radziecka

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Aleksandra Newskiego (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Medal „Za zasługi bojowe” Order Czerwonego Sztandaru (Mongolia - baretka do 1961 roku) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Aleksandr Tierientjewicz Ałtunin (ros. Александр Терентьевич Алтунин, ur. 14 sierpnia 1921 we wsi Stieklanka w rejonie kałaczinskim w guberni omskiej, zm. 15 lipca 1989 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii (1977), Bohater Związku Radzieckiego.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Do 1936 ukończył 8 klas szkoły, 1937-1939 pracował w rejonowym oddziale finansowym we wsi Mołotowo (obecnie wieś Irtysz), od sierpnia 1939 był żołnierzem Armii Czerwonej. Skończył wojskową szkołę piechoty w Omsku, a w czerwcu 1941 szkołę piechoty w Nowosybirsku.

Po ataku Niemiec na ZSRR brał udział w walkach frontowych, w lipcu 1941 był zastępcą dowódcy ds. politycznych, potem dowódcą kompanii saperów 270 pułku strzeleckiego Frontu Zachodniego, uczestnik walk obronnych na Białorusi i w rejonie Smoleńska, 27 lipca 1941 ciężko ranny w głowę i w rękę, przez 2 miesiące przebywał na leczeniu. W październiku-listopadzie 1941 dowódca kompanii strzeleckiej Zapasowej Brygady Piechoty Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, od listopada 1941 do stycznia 1942 dowódca kompanii i batalionu 633 pułku strzeleckiego, walczył na Froncie Zakaukaskim i Kaukaskim. Brał udział w kerczeńsko-teodozyjskiej operacji desantowej, 10 stycznia 1942 ranny w głowę podczas walk w Starym Krymie, skierowany na leczenie. Od kwietnia 1942 do lipca 1943 dowódca kompanii, od lipca do listopada 1943 w 21 Samodzielnym Zapasowym Pułku Oficerskim, od listopada 1943 oficer Wydziału Operacyjnego Sztabu 197 Dywizji Strzeleckiej, od marca 1944 do marca 1945 dowódca batalionu i zastępca dowódcy 889 pułku strzeleckiego. Walczył na Froncie Białoruskim (listopad 1943 - luty 1944), 1 Froncie Białoruskim (luty – marzec 1944) i 1 Frontu Ukraińskim (kwiecień 1944 – marzec 1945), brał udział w operacji homelsko-rzeczyckiej, walkach pod Bobrujskiem, operacji lwowsko-sandomierskiej i dolnośląskiej. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji lwowsko-sandomierskiej, gdy 29 lipca 1944 z grupą żołnierzy przeprawił się przez Wisłę k. Józefowa, później ubezpieczał forsowanie rzeki k. wsi Dorotka, następnie przez 40 dni na czele batalionu odpierał niemieckie ataki.

Uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 23 września 1944 „za męstwo i heroizm, wykazywane w walkach z niemiecko-faszystowskimi najeźdźcami” otrzymał tytuł Bohatera ZSRR.

W 1948 roku ukończył studia w Akademii Wojskowej im. M. Frunzego, w 1957 roku w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego. Nadal pełnił służbę na stanowiskach dowódczych w tym w Sztabie Generalnym. Od 1966 roku dowodził armią, a w latach 1968–1970 Północnokaukaskim Okręgiem Wojskowym.

W latach 1970–1972 był szefem Głównego Zarządu Kadr Ministerstwa Obrony ZSRR. W latach 1972–1986 - Szefem Obrony Cywilnej - wiceministrem obrony ZSRR. Od 1986 roku był w Grupie Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 8-11 kadencji.

Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie[1].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Dwamał: Алтунин Александр Терентьевич (1921-1989). [w:] Новодевичье кладбище. Виртуальный некрополь. Могилы знаменитостей. [on-line]. 26 października 2009. [dostęp 2015-12-06]. (ros.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]