Andris Piebalgs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andris Piebalgs
Andris Piebalgs-IMG 3681.jpg
Data i miejsce urodzenia 17 września 1957
Valmiera
Komisarz UE ds. energii
Okres od 2004
do 2010
Poprzednik Loyola de Palacio
Następca Günther Oettinger
Komisarz UE ds. rozwoju
Okres od 2010
do 2014
Poprzednik Karel De Gucht
Następca Neven Mimica
Andris Piebalgs signature.svg

Andris Piebalgs (ur. 17 września 1957 w Valmierze) – łotewski polityk, dyplomata, urzędnik państwowy i nauczyciel, minister i parlamentarzysta krajowy, w latach 2004–2014 członek Komisji Europejskiej.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia na Wydziale Matematyki i Fizyki Łotewskiego Uniwersytetu Państwowego, po czym pracował jako nauczyciel fizyki w szkole średniej w Valmierze, zajmował także stanowisko dyrektora szkoły. W latach 1984–1988 sprawował mandat deputowanego ludowego jednej z rad narodowych. Był członkiem Komunistycznej Partii Łotwy[1]. W 1988 rozpoczął pracę w Ministerstwie Oświaty Ludowej Łotewskiej SRR jako starszy specjalista. Po odzyskaniu przez Łotwę suwerenności pełnił obowiązki ministra edukacji (1990–1993) oraz wicepremiera i ministra finansów (1994–1995). Z ramienia Łotewskiej Drogi zasiadał w Sejmie V kadencji, w którym od 1993 do 1994 przewodniczył Komisji Budżetu i Finansów.

Od 1995 do 1997 był ambasadorem Łotwy w Estonii, a w latach 1998–2003 reprezentował kraj jako stały przedstawiciel przy Wspólnotach Europejskich. W 2003 powołany na zastępcę sekretarza stanu ds. europejskich w MSZ. W 2004 przez krótki okres był szefem biura politycznego komisarz europejskiej Sandry Kalniete, następnie w 2004 został mianowany komisarzem ds. energii w pierwszej komisji José Barroso. W drugiej komisji tegoż przewodniczącego od 2010 do 2014 pełnił funkcję komisarza ds. rozwoju.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]