Antonio Tajani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antonio Tajani
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1953
Rzym
Przewodniczący Parlamentu Europejskiego
Okres od 17 stycznia 2017
do 3 lipca 2019
Przynależność polityczna Europejska Partia Ludowa
Poprzednik Martin Schulz
Następca David Sassoli
Komisarz UE ds. przemysłu i przedsiębiorczości
Okres od 9 lutego 2010
do 1 lipca 2014
Poprzednik Günter Verheugen
Następca Ferdinando Nelli Feroci
Firma de Antonio Tajani.svg
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi Cywilnej (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Wiernej Służby (Rumunia) Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Bernardo O’Higginsa (Chile)

Antonio Tajani (ur. 4 sierpnia 1953 w Rzymie) – włoski dziennikarz i polityk, komisarz UE ds. przemysłu i przedsiębiorczości, eurodeputowany, w latach 2017–2019 przewodniczący Parlamentu Europejskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Rzymskim – Sapienza. Był wydawcą czasopisma „Il Settimanale”, prezenterem programu informacyjnego w stacji Radio 1, a także kierował rzymskim biurem wydawniczym gazety „il Giornale”.

W 1994 pełnił funkcję rzecznika prasowego premiera Silvia Berlusconiego. W tym samym roku należał do założycieli nowej partii politycznej – Forza Italia. Od 1994 do 2008 sprawował mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego, zasiadając we frakcji Europejskiej Partii Ludowej – Europejskich Demokratów.

W czerwcu 2008 został wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej oraz komisarzem do spraw transportu, zastępując na tym stanowisku Franca Frattiniego, który objął urząd ministra spraw zagranicznych w czwartym rządzie Silvia Berlusconiego. W listopadzie 2009 ogłoszono, iż w nowej komisji José Barroso zostanie powołany na komisarza ds. przemysłu i przedsiębiorczości[1]. Urzędowanie rozpoczął w lutym 2010 po głosowaniu w Parlamencie Europejskim, pozostał również wiceprzewodniczącym KE.

W 2014 z listy reaktywowanej Forza Italia ponownie uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego. W związku z tym w lipcu 2014 odszedł ze stanowiska w KE[2]. W 2019 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję do PE IX kadencji[3].

17 stycznia 2017 został wybrany na nowego przewodniczącego Parlamentu Europejskiego VIII kadencji, zastępując na tym stanowisku Martina Schulza. Jego kontrkandydatem w ostatniej turze głosowania był Gianni Pittella[4]. Piastował to stanowisko do 3 lipca 2019, kiedy to zastąpił go kandydat S&D, Włoch David Sassoli, dotychczasowy wiceprzewodniczący PE[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]