Viviane Reding

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Viviane Reding
Viviane Reding (Martin Rulsch) 01.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1951
Esch-sur-Alzette
Komisarz UE ds. sprawiedliwości, praw podstawowych i obywatelstwa
Okres od 9 lutego 2010
do 1 lipca 2014
Poprzednik Jacques Barrot
Następca Martine Reicherts
Komisarz UE ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów
Okres od 22 listopada 2004
do 9 lutego 2010
Poprzednik Olli Rehn
Następca Neelie Kroes
Komisarz UE ds. edukacji i kultury
Okres od 13 września 1999
do 21 listopada 2004
Poprzednik Marcelino Oreja
Następca Ján Figeľ

Viviane Reding (ur. 27 kwietnia 1951 w Esch-sur-Alzette) – luksemburska polityk i dziennikarka; posłanka do Izby Deputowanych i Parlamentu Europejskiego. Od 1999 do 2014 członkini kolejnych Komisji Europejskich, od 2010 również jej wiceprzewodnicząca.

Życiorys[edytuj]

Kształciła się m.in. na paryskiej Sorbonie, gdzie uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych. Od 1978 do 1999 zajmowała się dziennikarstwem. Pisywała do „Luxemburger Wort”, jednej z największych gazet w Luksemburgu. W latach 1986–1998 była prezesem Luksemburskiego Związku Dziennikarzy.

W okresie 1979–1989 sprawowała mandat posłanki do luksemburskiej Izby Deputowanych, reprezentując Chrześcijańsko-Społeczną Partię Ludową (CSV). Od 1988 do 1993 pełniła funkcję przewodniczącej frakcji kobiet, a w drugiej połowie lat 90. zastępcy przewodniczącego partii. Od 1981 przez osiemnaście lat zasiadała w radzie miejscowości Esch-sur-Alzette.

Od 1989 do 1999 była członkinią Parlamentu Europejskiego. Należała do grupy chadeckiej, przez trzy lata kierowała Komisją ds. Petycji[1]. Wybierana także w kolejnych wyborach do 2009 włącznie, rezygnowała z objęcia mandatu z uwagi na zasadę niepołączalności stanowisk.

W 1999 otrzymała nominację na komisarza UE odpowiedzialnego za edukację i kulturę. W 2004 znalazła się w składzie Komisji Europejskiej José Barroso jako komisarz ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów. W 2007 przyczyniła się do wymuszenia przez KE na operatorach telekomunikacyjnych administracyjnej obniżki cen połączeń głosowych w połączeniach wewnątrzunijnych (tzw. tani roaming)[2]. W 2009 została nominowana na wiceprzewodniczącą KE oraz komisarza ds. sprawiedliwości[3]. Funkcję tę objęła ostatecznie w 9 lutego 2010 po zatwierdzeniu składu Komisji Europejskiej przez Parlament Europejski.

W 2014 ponownie stanęła na czele listy wyborczej luksemburskich chadeków, uzyskując wybór do Europarlamentu z najlepszym indywidualnym wynikiem w kraju[4]. 1 lipca 2014 odeszła ze stanowiska w KE[5].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Odznaczona m.in. francuską Legią Honorową IV klasy.

W 2005 otrzymała z rąk ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” za zasługi dla kultury polskiej.

Przypisy

  1. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2014-05-26].
  2. Cezary Kowenda: Okroić wiadomości do kości. polityka.pl, 5 kwietnia 2008. [dostęp 2014-05-26].
  3. RAPID Press Release: President Barroso unveils his new team (ang.). europa.eu, 27 listopada 2009. [dostęp 2014-05-26].
  4. Européennes 2014: Résultats officieux (fr.). public.lu. [dostęp 2014-05-26].
  5. President Barroso announces caretaker replacements following the resignation of 4 Commissioners (ang.). europa.eu, 1 lipca 2014. [dostęp 2014-07-01].

Bibliografia[edytuj]