Andrzej Renes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Renes
Data i miejsce urodzenia 1958
Grodków
Zawód, zajęcie rzeźbiarz
Odznaczenia
Order Uśmiechu

Andrzej Renes (ur. 1958 w Grodkowie) – polski rzeźbiarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Naukę rzeźby rozpoczął w Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanem. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, kończąc studia dyplomem u prof. Stanisława Słoniny, a w latach 1985-1986 przebywał na stypendium w Brukseli, studiując na Académie Royale des beaux-arts.

Ważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem wielu rzeźb pomnikowych:

Ponadto wykonał wiele rzeźb mniejszych rozmiarów, m.in. Koziołka Matołka u podnóża cokołu popiersia Makuszyńskiego w Zakopanem.

Jego pracownia mieści się przy ul. Bajana 34 w Warszawie[6].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Niektóre z jego prac zrealizowanych w Warszawie są krytykowane m.in. z powodu kontrowersyjnej interpretacji przedstawianych postaci (pomnik ks. Ignacego Skorupki przed katedrą warszawsko-praską)[7][8], czy też zachwiania proporcji kompozycji (pomnik Stefana Starzyńskiego na placu Bankowym)[9].

Postawiony z inicjatywy abp. Sławoja Leszka Głodzia pomnik ku czci ofiar katastrofy smoleńskiej (odsłonięty 13 listopada 2010 w kaplicy św. Doroty Bazyliki Mariackiej w Gdańsku) spotkał się z protestami polskich historyków sztuki, artystów plastyków i muzealników. Dr Jacek Friedrich, historyk sztuki z Uniwersytetu Gdańskiego, nazwał go „estetycznym koszmarem” i złożył dymisję z funkcji szefa Wojewódzkiej Rady Ochrony Zabytków w Gdańsku[10]. Z kolei odsłonięta w 2015 w Gdańsku rzeźba Danuty Siedzikówny ps. Inka nie przypomina bohaterki[5].

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Poza twórczością rzeźbiarską Andrzej Renes zajmuje się dziećmi niepełnosprawnymi. Wydał 4 książki edukacyjne dla dzieci niewidomych. Od 1987 zatrudniony jest w Ośrodku Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży w Mielnicy nad Gopłem. W roku 1999 został odznaczony Orderem Uśmiechu.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Irena Grzesiuk-Olszewska: Warszawska rzeźba pomnikowa. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 232. ISBN 83-88973-59-2.
  2. http://wyborcza.pl/1,75248,1729989.html Chopin w Tiranie, Gazeta Wyborcza, 17.10.2003.
  3. Katedra w Oliwie - zdjęcia na FotoForum | Gazeta.pl, fotoforum.gazeta.pl [dostęp 2017-11-21].
  4. Pomnik Lecha i Marii Kaczyńskich w Radomiu. "Powinien łączyć, a nie dzielić", www.tvn24.pl [dostęp 2017-11-21].
  5. a b Maciej Sandecki: „Inka” na pomniku jak... Matka Boska. Będzie odsłonięcie, bo przyjeżdża prezydent. trojmiasto.wyborcza.pl/, 29 sierpnia 2015. [dostęp 2016-08-04].
  6. Jarosław Trybuś: Przewodnik po warszawskich blokowiskach. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, s. 208. ISBN 978-83-60142-31-8.
  7. Hanna Faryna-Paszkiewicz: Historia Placu Weteranów 1863 roku [w:] Odkrywanie warszawskiej Pragi. Warszawa: Fundacja Hereditas, 2009, s. 58. ISBN 978-83-927791-5-5.
  8. Paweł Giergoń: Warszawa – Pomnik ks. Ignacego Skorupki. sztuka.net. [dostęp 2015-05-23].
  9. Irena Grzesiuk-Olszewska: Warszawska rzeźba pomnikowa. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 180. ISBN 83-88973-59-2.
  10. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2017-11-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]