Antoni Szwojnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Szwojnicki
pułkownik lekarz pułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1891
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby do 1934 i 1939-1940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 21 Pułk Piechoty
Komenda Placu Warszawa
Centrum Wyszkolenia Sanitarnego
Korpus Ochrony Pogranicza
Stanowiska starszy lekarz pułku
naczelny lekarz garnizonu
komendant szpitala
szef sanitarny KOP
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
bitwa pod Kaniowem
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Antoni Szwojnicki (ur. 3 maja 1891 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – lekarz pediatra, doktor medycyny, pułkownik lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Antoni Szwojnicki urodził się 3 maja 1891 roku w Warszawie, w rodzinie Antoniego i Marii[1]. W 1908 uzyskał dyplom lekarza. Był lekarzem 16 Pułku Strzelców Polskich. Walczył w bitwie pod Kaniowem[2].

W 1918 roku był naczelnym lekarzem żandarmerii. W 1920 roku podczas wojny z bolszewikami komendantem szpitala[1].

Po zakończeniu wojny został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 63. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Od 1921 zajmował stanowisko starszego lekarza 21 Warszawskiego Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy”, pozostając na ewidencji 1 Batalionu Sanitarnego[3][4]. Wiosną 1928 roku został przeniesiony z Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Komendy Placu Warszawa, gdzie zastąpił płk. Marcjana Zienkiewicza na stanowisku naczelnego lekarza garnizonu[5][6]. W czerwcu 1930 roku powierzono mu pełnienie obowiązków komendanta Szpitala Szkolnego Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie[7]. Później został zatwierdzony na tym stanowisku[8]. 2 grudnia 1930 roku Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki nadał mu stopień pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie lekarzy. Jednocześnie zezwolił mu na nałożenie oznak nowego stopnia przed 1 stycznia 1931 roku[9]. W grudniu 1932 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko szefa sanitarnego[10]. Z dniem 30 czerwca 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku[11].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[12]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 543.
  2. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 24 grudnia 1921 roku, s. 1669.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 186, 1123, 1198.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1017, 1079.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 162.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 709, 725.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 213.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 321, 826.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 327.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 439.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 146.
  12. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  13. M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]