Baborówko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Baborówko
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat szamotulski
Gmina Szamotuły
Wysokość 70-75 m n.p.m.
Liczba ludności (2006) 480
Strefa numeracyjna 61
Kod pocztowy 64-500
Tablice rejestracyjne PSZ
SIMC 0595708
Położenie na mapie gminy Szamotuły
Mapa lokalizacyjna gminy Szamotuły
Baborówko
Baborówko
Położenie na mapie powiatu szamotulskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu szamotulskiego
Baborówko
Baborówko
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Baborówko
Baborówko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Baborówko
Baborówko
Ziemia52°35′09″N 16°37′54″E/52,585833 16,631667

Baborówkowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Szamotuły[1].

Wieś szlachecka Baborowo minus położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[2]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Wieś sołecka, położona 5 km na południowy wschód od Szamotuł, przy szlaku kolejowym Poznań – Szczecin z przystankiem Baborówko.

Wymieniona po raz pierwszy w 1421 r. jako Baworowo Minor. Należała wtedy do rodziny Baworowskich. W XV w. własność Kąsinowskich. W końcu XIX w. przeszła w ręce niemieckiego rodu von Hantelmanów. Dla nich około 1895 r. został zbudowany pałac eklektyczny z elementami secesyjnymi. Od 1953 r. mieścił się w nim Zakład Doświadczalny Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa przekształcony w Doświadczalny Zakład Rolny. Obecnie pałac jest w rękach prywatnych.

Blisko pałacu znajduje się parterowa oficyna z przełomu XIX i XX w. Zabytkowy charakter mają również zabudowania folwarczne z lat 1883-1892; obora, chlewnia, kuźnia, spichlerz i gorzelnia.

Pałac i oficynę otacza park krajobrazowy z drugiej połowy XIX w. o pow. około 6 ha. Rosną w nim m.in. dąb szypułkowy o obw. 390 cm, sosna wejmutka o obw. 230 cm – pomnik przyrody, a także buk purpurowy o obw. 360 cm.

Na niewielkim wzniesieniu wśród łąk 500 m na południowy zachód od stacji kolejowej, nad strumykiem, połozone jest grodzisko pierścieniowate z XI w. o średnicy około 30 m[3].

Przypisy

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-06-18].
  2. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 31.
  3. R.Krygiel, P.Mordal, Vademecum Krajoznawcze Ziemi Szamotulskiej, PTTK Oddział w Szamotułach, Szamotuły 2002, s. 50.