Białogórze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Białogórze
Kościół filialny pw. św. Andrzeja Boboli
Kościół filialny pw. św. Andrzeja Boboli
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat zgorzelecki
Gmina Zgorzelec
Wysokość 230-250[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 222[2]
Strefa numeracyjna (+48) 75
Tablice rejestracyjne DZG
SIMC 0193200
Położenie na mapie gminy wiejskiej Zgorzelec
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Zgorzelec
Białogórze
Białogórze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Białogórze
Białogórze
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Białogórze
Białogórze
Położenie na mapie powiatu zgorzeleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zgorzeleckiego
Białogórze
Białogórze
Ziemia51°09′12″N 15°07′35″E/51,153333 15,126389

Białogórze – (dawniej Lichtenberg), wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Zgorzelec.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Białogóra to wieś o długości około 1,1 km leżąca na granicy Równiny Zgorzeleckiej i Wzgórz Siekierczyńskich, na wysokości 230-250 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najstarsze ślady osadnictwa w tym rejonie pochodzą z VII wieku[1]. Nie wiadomo dokładnie kiedy powstała sama wieś, wzmianki informują o tym, że w 1346 roku istniał tu kościół[1]. W 1825 roku były tu 64 budynki, w tym: kościół i szkoła ewangelicka oraz 2 młyny wodne[1]. W 1840 oprócz kościoła i szkoły była też pastorówka, folwark z owczarnią i 2 młyny wodne, wieś liczyła wtedy 76 budynków[1]. W drugiej połowie XIX wieku zbudowano szosę ze Zgorzelca do Jeleniej Góry, co przyniosło pewne ożywienie gospodarcze[1]. Po 1945 roku Białogórze zachowało charakter wsi rolniczej, w 1978 roku było tu 29 gospodarstw rolnych[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • kościół filialny pw. św. Andrzeja Boboli, otoczony murem, wzniesiony na początku XVI wieku i przebudowany w roku 1675. Zachowane jest kilka epitafiów szlacheckich z XVIII w. oraz murowana bramka ze śladami sgraffito[4]
  • budynek mieszkalno-gospodarczy, nr 41, murowano-szachulcowy, z 1870 r.

Inne zabytki:

  • dwa wczesnosłowiańskie grodziska oraz cmentarzysko kurhanowe, datowane na VIII-XI wiek, znaleziono na nim około 200 mogił, znajdują się w pobliżu wsi. Kurhany pod Białogórzem odkrył latem 1929 r. dr Otto F. Gandert ze Zgorzelca (Görlitz). Grodziska te zamieszkiwali Bieżuńczanie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 102-105. ISBN 83-85773-60-6.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 258. [dostęp 12.11.2012].
  4. Krzysztof R. Mazurski, Między Nysą Łużycką a Kwisą, Krajowa Oficyna Wydawnicza, Wrocław, 1980, s.26

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]