Binarowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Binarowa
Binarowa
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat gorlicki
Gmina Biecz
Liczba ludności 1763[1]
Strefa numeracyjna (+48) 13
Kod pocztowy 38-340
Tablice rejestracyjne KGR
SIMC 0344662
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Binarowa
Binarowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Binarowa
Binarowa
Ziemia 49°45′15″N 21°13′45″E/49,754167 21,229167

Binarowawieś w Polsce położona na pogórzu Ciężkowickim, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Biecz.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego. Integralne części miejscowości: Harendarzówka, Jurusiowe Potoki, Kamieniec, Kurpiel, Lechowe Potoki, Maślakowice, Nadole, Nagórze, Pola, Strzegominy, Wygon, Zielona Ulica[2]. W miejscowości ma swoją siedzibą parafia pod wezwaniem św. Michała Archanioła, należąca do dekanatu Biecz, diecezji rzeszowskiej.

Sołectwo Binarowa jest największe obszarowo na terenie gminy Biecz i liczy 1525 ha. Teren jest górzysty, sołectwo graniczy z Bieczem, ze Święcanami, z Szerzynami, Racławicami. Miejscowość znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1348 roku król Kazimierz Wielki wręczył na Wawelu przywilej na lokację wsi poniżej Biecza na 60 łanach, na prawie niemieckim sołtysom Mikołajowi Vlosniczar i Hermanowi w obecności świadków. Akt lokacyjny uposażył sołectwo i określił przywileje oraz powinności sołtysów. Akt lokacyjny nie wymieniał nazwy wsi, a jedynie nazwę rzeki, nad którą wieś lokowano – Szczytnice, dziś Sitniczankę. Jeszcze w roku 1547 wieś funkcjonowała pod niem. nazwą Bynarhaw.

W Binarowej znajduje się na cmentarzu głównym cmentarz wojenny, gdzie zostali pochowani polegli żołnierze austriaccy.

W Binarowej, znajdującej się w czasie II wojny światowej w Generalnym Gubernatorstwie, zostali „osiedleni” mieszkańcy Poznania, przewiezieni do GG z obozu przejściowego w Poznaniu na ulicy Głównej. Wysiedleni spotkali się z dobrym przyjęciem w Binarowej.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Obiekty wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego[3]

Mieszkańcy, budynki użyteczności publicznej[edytuj | edytuj kod]

Binarowa zajmuje trzecie miejsce w gminie pod względem liczebności mieszkańców.

Na terenie Sołectwa znajduje się szkoła, której pierwsza część została wybudowana w roku 1948 a druga została dobudowana w roku 1953. W roku 1999 rozpoczęto budowę nowego obiektu szkolnego, finansowaną przez Urząd Gminy Biecz.

Na terenie sołectwa działa ochotnicza straż pożarna, która w 2004 roku została włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.

Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy kościół drewniany, zbudowany około 1400 r. spłonął pod koniec XV wieku. Obecna świątynia została wybudowana na początku XVI wieku.

Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła z ok. 1500 roku; jednonawowy, konstrukcji zrębowej; wyjątkowo cenne malowidła z XVI-XVII w., gotyckie rzeźby z XIV wieku. W latach 1641–1650 świątynię gruntownie przekształcono: powstała m.in. kaplica pw. Aniołów Stróżów oraz wykonano nową polichromię. W kościele znajduje się ołtarz główny z figurą Matki Boskiej z Dzieciątkiem, kamienna chrzcielnica z 1522 roku oraz gotycki dzwon z XV wieku. W lewym ołtarzu bocznym słynący łaskami obraz Matki Boskiej, będący darem króla Jana Kazimierza[4].

W 2003 r. kościół w Binarowej wraz z innymi kościołami Małopolski i Podkarpacia, z racji dużego znaczenia dla kultury i dziedzictwa ludzkości, wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

26 czerwca 2004, na "II Forum Polskich Miast i Miejsc UNESCO", miasta i obiekty w Polsce, znajdujące się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO, w celu przekazywania informacji, współpracy i promocji skupiły się w Ligę Polskich Miast i Miejsc UNESCO. Siedzibą Ligi został Toruń, a jej pierwszym prezesem Marcin Zamoyski.

Przypisy

  1. Serwis Internetowy Gminy Biecz [1]
  2. GUS. Rejestr TERYT
  3. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie. 31 grudnia 2015.
  4. Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce, Paweł Kutaś, Zakrzów, 2013 ISBN 978-83-60941-50-8, ss.54-55

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]