Bitwa o Rostów (1941)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa o Rostów
II wojna światowa, front wschodni, część operacji "Barbarossa"
Ilustracja
Front wschodni podczas bitwy o Rostów
Czas 2127 listopada 1941
Miejsce Rostów nad Donem i okolice
Terytorium ZSRR
Wynik zwycięstwo ZSRR
Strony konfliktu
 ZSRR  III Rzesza
 Rumunia
Dowódcy
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Dmitrij Riabyszew
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Jakow Czerewiczenko
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Anton Łopatin
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Władimir Kołpakczi
III Rzesza Gerd von Rundstedt
III Rzesza Ewald von Kleist
Rumunia Petre Dumitrescu
Siły
Front Południowy 1. Armia Pancerna
Straty
33 000 zabitych, rannych, pojmanych lub zaginionych 20 000 zabitych, rannych, pojmanych lub zaginionych
brak współrzędnych
Operacja "Barbarossa"

BrześćBiałystok-MińskRosienieDubno – Łuck – BrodyBesarabiaSmoleńskHumańKijówTallinnJelniaOdessaLeningradCharkówKrymRostówMoskwa

Bitwa o Rostów – bitwa stoczona jesienią 1941 roku pomiędzy nacierającą niemiecką 11. Armią z Grupy Armii "Południe" (wzmocnioną przez 3. Armię rumuńską), a broniącą się radziecką 56. Armią. Walki toczyły się w półmilionowym Rostowie nad Donem na terenie ZSRR, na północny wschód od Morza Azowskiego. Bitwa rozpoczęła się 21 listopada 1941 roku.

Walki rozpoczęły się poprzez atak niemieckiej 1. Armii Pancernej, której udało się zająć Rostów. Niespełna tydzień później, 27 listopada radzieckie armie (9., 37., 18. i 56.) rozpoczęły kontrofensywę, która zmusiła niemiecką 1. Armię Pancerną do wycofania się 70 kilometrów na zachód do Taganrogu nad rzeką Mius. Przyczyną wycofania się Niemców był fakt, że front był zbyt rozciągnięty i tym samym, jak meldował gen. Ewald von Kleist, pancerne zagony stały się bezużyteczne w warunkach silnych mrozów, które się wtedy rozpoczęły. Meldunek Kleista został jednak zignorowany.

Porażka pod Rostowem była pierwszą poważną porażką niemiecką podczas II wojny światowej. Hitler pod jej wpływem zdymisjonował feldmarszałka Gerda von Rundstedta ze stanowiska dowódcy Grupy Armii "Południe". Powodem było niewykonanie rozkazu Hitlera o niewycofywaniu się, pomimo że Rostów był nie do utrzymania przez Niemców.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Piekałkiewicz: Andra världskriget Fälttåget i öster, Japans expansion i fjärran öster 1941. s. 181-182. (szw.)
  • Niklas Zetterling: Hitler mot Stalin Kampen på östfronten 1941-45. s. 111. (szw.)