Bitwa o Charków (1941)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa o Charków (1941)
Operacja „Barbarossa”
Front wschodni II wojny światowej
Ilustracja
Niemiecka piechota podczas walk ulicznych w Charkowie
Czas 2024 października 1941
Miejsce Charków i okolice
Terytorium ZSRR
Przyczyna ofensywa niemiecka 1941
Wynik zwycięstwo III Rzeszy
Strony konfliktu
 III Rzesza  ZSRR
Dowódcy
III Rzesza Gerd von Rundstedt
III Rzesza Walter von Reichenau
III Rzesza Erwin Vierow
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Siemion Timoszenko
Siły
20 dywizji i 2 brygady 19 dywizji i 12 brygad – 147 100 żołnierzy
Straty
dokładne straty Niemców są nieznane, bezpośrednio w Charkowie Niemcy stracili 1000 zabitych, rannych i zaginionych Razem:
96 509 zabitych, rannych i zaginionych
W Charkowie:
13 000 zabitych, rannych i zaginionych
Operacja "Barbarossa"

BrześćBiałystok-MińskRosienieDubno – Łuck – BrodyBesarabiaSmoleńskHumańKijówTallinnJelniaOdessaLeningradCharkówKrymRostówMoskwa

Bitwa o Charków (1941)bitwa stoczona pomiędzy wojskami radzieckimi a niemieckimi na froncie wschodnim w czasie ostatniej fazy operacji „Barbarossa” w dniach od 20 do 24 października 1941. Doprowadziła ona do zajęcia miasta przez 6. Armię Grupy Armii „Południe” Wehrmachtu. Charków był broniony przez radziecką 38. Armię Frontu Południowo-Zachodniego Armii Czerwonej, zaś fabryki miasta zostały rozebrane w celu przeniesienia ich dalej na wschód. 21 października wszystkie urządzenia fabryczne zostały załadowane na wagony kolei. Tego samego dnia wojska niemieckie zbliżyły się na odległość 11 km od linii kolejowej.

Niemiecka 6. Armia wykonała atak z flanki z północy na pozycje obronne Sowietów w Charkowie, podczas gdy 17. Armia wykonała ten sam ruch, jednak od strony południowej 24 października. Jeszcze tego samego dnia Niemcy zajęli miasto. Radzieckie władze zdążyły jednak ewakuować większość transportu kolejowego z miasta.

Galeria[edytuj]

Zobacz też[edytuj]