Blokada kontynentalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Europa w 1811 roku – kraje stosujące blokadę kontynentalną

Blokada kontynentalna – polityka handlu zagranicznego krajów Europy kontynentalnej polegająca na nieutrzymywaniu stosunków handlowych (pełne embargo) z Wielką Brytanią[1].

Liga Zbrojnej Neutralności[edytuj]

Wielka Brytania naruszała nietykalność okrętów państw neutralnych w wojnie przeciw Francji i koloniom w Ameryce. W reakcji na to w 1780 roku powstała Liga Zbrojnej Neutralności. Pierwszym ogniwem Ligi była konwencja rosyjsko-duńska 28 czerwca (według kalendarza juliańskiego) lub 9 lipca (według kalendarza gregoriańskiego) 1780. Kolejną konwencję 21 lipca (kalendarz juliański) lub 1 sierpnia 1780 (kalendarz gregoriański) podpisali w Petersburgu szwedzki ambasador Johan Fredrik von Nolcken i rosyjski kanclerz Iwan Ostermann. Jeszcze w grudniu 1778 roku protestował przeciw blokadzie poseł rosyjski Aleksiej Musin-Puszkin.

Wojny napoleońskie[edytuj]

Blokada kontynentalna została wprowadzona przez Francję dekretem Napoleona Bonaparte z 21 listopada 1806 i narzucona aliantom Francji. Miała spowodować poniesienie strat ekonomicznych przez Wielką Brytanię poprzez odcięcie Zjednoczonego Królestwa od rynków zbytu i dostaw surowców. Napoleon liczył, że złamie to gospodarkę angielską i skłoni Brytyjczyków do ustępstw.

Blokada nie była przestrzegana, ponieważ jej skutki były negatywne dla gospodarek państw europejskich. W Hiszpanii znacznemu ograniczeniu uległ handel z koloniami. Rosja utraciła głównego odbiorcę zboża. Również Francja poniosła straty, ponieważ była odbiorcą angielskiej wełny. Blokada została zniesiona w roku 1812.

Przypisy

  1. Michał Kopczyński: Poznać przeszłość, zrozumieć dziś 2. Warszawa: Stentor, 2008. ISBN 978-83-89315-63-2.