Bohdan Chojnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Chojnowski
podpułkownik dyplomowany saperów podpułkownik dyplomowany saperów
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1898
Fetyjów
Data i miejsce śmierci 2 marca 1945
Leysin
Przebieg służby
Lata służby do 1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie we Francji
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 2 Dywizja Strzelców Pieszych
Stanowiska dowódca saperów dywizyjnych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Bohdan Chojnowski (ur. 15 grudnia 1898 w Fetyjowie, zm. 2 marca 1945 w Leysin) – podpułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bohdan Chojnowski urodził się 15 grudnia 1898 roku w Fetyjowie na Kijowszczyźnie[1]. W 1919 roku pełnił służbę w 2 kompanii I batalionu saperów im. Tadeusza Kościuszki wchodzącego skład 1 pułku inżynieryjnego. 14 września w obronie Olewska odznaczył się szczególnym męstwem i inicjatywą, za co został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari i pochwałą dowódcy grupy pułkownika Lucjana Kopczyńskiego[2].

19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w inżynierii i saperach, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[3]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w I batalionie saperów, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk saperów[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 46. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów, a jego oddziałem macierzystym był 3 pułk saperów[5]. Do 1926 roku pełnił służbę w 3 pułku Saperów Wileńskich w Wilnie, między innymi na stanowisku dowódcy 1 kompanii XXIX batalionu saperów[6][7]. 31 marca 1924 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 33. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[8]. Z dniem 2 listopada 1926 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1926–1928[9]. Z dniem 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1929 roku, w wyniku przeprowadzonej reorganizacji, trafił do Szefostwa Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika referatu ogólnego. 31 marca 1930 roku został przydzielony do dowództwa 4 Brygady Saperów w Krakowie na stanowisko II oficera sztabu. 2 grudnia 1930 roku Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Jednocześnie zezwolił mu na nałożenie oznak nowego stopnia przed 1 stycznia 1931 roku[10]. W następnym roku został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej, w której wykładał taktykę saperów[11][12]. W listopadzie 1932 roku został przeniesiony do Szefostwa Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego w Warszawie na stanowisko oficera transportowego w grupie oficerów transportowych, której pracami kierował major dyplomowany January Ehrlich[13]. Od grudnia 1935 roku (?) odbywał staż liniowy. Awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów saperów[14]. W 1937 roku został przeniesiony do 2 batalionu mostów kolejowych w Legionowie na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu[15], a 10 listopada 1938 roku objął dowództwo tego oddziału[16].

25 lub 26 sierpnia 1939 roku, zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym, przekazał obowiązki dowódcy batalionu i miał objął stanowisko komendanta Załadowczego i Wyładowczego Słotwiny. Na skutek zmiany przydziału objął stanowisko komendanta Załadowczego i Wyładowczego Legionowo-Wieliszew z siedzibą na stacji kolejowej Wieliszew. 10 września, po wykonaniu powierzonego mu zadania, miał się zameldować w Szefostwie Komunikacji Naczelnego Wodza, w poszukiwaniu którego dotarł do Kut. 18 września w godzinach popołudniowych przekroczył granicę z Rumunią. Następnie przez Bukareszt, Belgrad i Ateny przedostał się do Francji[15].

W 1940 roku pełnił służbę na stanowisku dowódcy saperów 2 Dywizji Strzelców Pieszych[13]. Na tym stanowisku walczył w kampanii francuskiej. W trakcie kampanii przekroczył granicę ze Szwajcarią, gdzie został internowany. Zmarł 2 marca 1945 roku w Leysin, w Szwajcarii[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wykaz poległych 1952 ↓, s. 14.
  2. Wejtko 1932 ↓, s. 11.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1921 roku, s. 204.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 334, 580.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 234.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 878, 909.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 802, 831.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 176.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 585, 597.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 330.
  11. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 29.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 250, 798.
  13. a b Chojnowski 1940 ↓, s. 37.
  14. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 243.
  15. a b Chojnowski 1939 ↓, s. 35.
  16. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 809.
  17. Wejtko 1932 ↓, s. 24.
  18. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Wejtko: Zarys historii wojennej 3-go Pułku Saperów Wileńskich. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1932, seria: II. Zarys historii wojennej formacyj polskich 1918-1920.