Bolesław Borysiuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Borysiuk
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1948
Jałowiec
Prezes Partii Regionów
Okres od 18 kwietnia 2009
Przynależność polityczna Partia Regionów
Poprzednik Krzysztof Filipek (p.o.)
Poseł V kadencji Sejmu
Okres od 19 października 2005
do 4 listopada 2007
Przynależność polityczna Samoobrona
Rzeczpospolitej Polskiej

Bolesław Borys Borysiuk (ur. 1 maja 1948 w Jałowcu) – polski polityk, historyk, politolog, przedsiębiorca, działacz PZPR, poseł na Sejm V kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1971 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego z tytułem zawodowym magistra. Doktorat poświęcony ruchowi oporu na północy Lubelszczyzny obronił eksternistycznie w 1979 w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy Komitecie Centralnym PZPR. W 1989 ukończył na tej uczelni studia podyplomowe z zakresu stosunków międzynarodowych.

W latach 1966–1972 działał w Zrzeszeniu Studentów Polskich, w którym od 1971 był sekretarzem Rady Naczelnej. W latach 80. przez kilka miesięcy pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego tygodnika „Rzeczywistość” – organu tzw. twardogłowej frakcji PZPR[1]. W okresach 1972–1977 i 1983–1990 był sekretarzem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Od 1977 do 1981 pracował jako zastępca sekretarza redakcji w Wydawnictwie Współczesnym, a w latach 1981–1983 jako adiunkt na Akademii Teatralnej w Warszawie. Doradzał spółce Art-B. Współpracował z jej współwłaścicielem Bogusławem Bagsikiem[2].

W 1991 z jego pomocą rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej m.in. w Rosji i na Ukrainie. Był też prezesem Forum Polska-Ukraina-Wschód. Do 2005 zasiadał w zarządzie Spółdzielni Mieszkaniowej „Rodzina” w Warszawie oraz radzie nadzorczej spółki Edytor.

Jest autorem kilku książek m.in. Lata walki (1983), za którą otrzymał nagrodę III stopnia ministra obrony narodowej.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1971 do rozwiązania należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 2002 został doradcą Samoobrony RP. Stanął na czele jej władz miejskich w Lublinie. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 bez powodzenia kandydował z listy tej partii w okręgu olsztyńsko-białostockim (otrzymał 12 031 głosów).

Rok później uzyskał w wyborach parlamentarnych mandat poselski na Sejm V kadencji z okręgu lubelskiego liczbą 8256 głosów. Wszedł w skład prezydium klubu parlamentarnego Samoobrony RP. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Pracy. Zasiadał też w Komisji Gospodarki. W latach 2005–2007 wchodził w skład Rady Służby Cywilnej. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję (otrzymał 2432 głosy[3]).

Wkrótce po wyborach współtworzył Partię Regionów. 18 kwietnia 2009 został jej prezesem[4]. W wyborach do PE w 2009 był kandydatem z listy Libertas w okręgu łódzkim (dostał 1313 głosów[5]). Od stycznia do sierpnia 2009 był zatrudniony w TVP jako doradca p.o. prezesa Piotra Farfała[6].

W wyborach parlamentarnych w 2011 był kandydatem do Senatu z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej (w ramach porozumienia SLD i Partii Regionów)[7]. W sierpniu 2014 stanął na czele Związku Zawodowego Rolnictwa i Obszarów Wiejskich „Regiony”. W wyborach samorządowych w tym samym roku reprezentował Partię Regionów i działający przy niej związek na liście SLD Lewica Razem do sejmiku lubelskiego, także nie uzyskując mandatu. W 2015 powołany do zarządu Związku Polskich Parlamentarzystów[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty. Jego syn Tomasz jest dziennikarzem, od 2006 do 2010 był członkiem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (z rekomendacji Samoobrony RP). Ma też drugiego, młodszego syna Piotra.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Samoobrona – tajna broń WSI. pis.org.pl, 20 maja 2004. [dostęp 2015-07-17].
  2. Samoobrona, KGB i aferzysta. rp.pl, 14 października 2004. [dostęp 2015-07-17].
  3. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2015-07-17].
  4. Warszawa: I Krajowy Kongres Partii Regionów. bankier.pl, 18 kwietnia 2009. [dostęp 2015-07-17].
  5. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2015-07-17].
  6. LPR-owscy doradcy Farfała odejdą z TVP. rp.pl, 8 października 2009. [dostęp 2015-07-17].
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-07-17].
  8. Zarząd. parlamentarzysci.pl. [dostęp 2015-07-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]